Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Wie keuvelt over het weer heeft meestal niets te zeggen

20/02/2009 13:32 - Opinie - Energie - Leefmilieu - Groenrechts

Bart Staes en Bart Martens (Groen!) noemen het groenrechts verhaal van Lijst Dedecker "reactionair antigroen en dus antitoekomst" (zie hier). Jean-Marie Dedecker reageert:

"Wie de mantra's van het ecotariaat niet blindelings volgt wordt verketterd en van klimaatnegationisme beschuldigd. Wij willen niet dat het welvaartspeil van onze kinderen gehypothekeerd wordt door de graaicultuur en de machtshonger van het ecologisme."

(...)

Intellectuele eerlijkheid behoort blijkbaar niet tot de dogma's van de links-groene kerk waarvan Bart Staes en Bart Martens zichzelf tot hogepriesters verheven hebben.

Het debat over de mate waarin de menselijke activiteit verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde is in wezen irrelevant. De noodzaak om duurzaam om te gaan met onze planeet is wel pertinent.

De vervanging van fossiele brandstoffen wegens hun uitputting en milieuvervuilende werking moet eerder een noodzaak zijn dan een apocalyptisch geloof. Vandaar dat het met rationaliteit moet benaderd worden en niet met nieuwe religieuze dogma's.
Of hoe de groene kerk achterlijkheid en ongelijkheid predikt.

Het ecologisme is verworden tot de moderne belichaming van de traditionele linkse oriëntatie. Wie de mantra's van het ecotariaat niet blindelings volgt wordt verketterd en van klimaatnegationisme beschuldigd.

Ons klimaat is nooit stabiel geweest en zal dat ook nooit zijn, ondanks de hoogmoed van de mens om het te beheersen en om de thermostaat van de wereld te kunnen regelen. Klimaat is een probleem als lokale gemeenschappen zich door armoede niet kunnen aanpassen aan lokale klimaatveranderingen.

Er is tot op vandaag nog geen verklaring voor de recente Saheldroogte die aan 1,2 miljoen mensen het leven heeft gekost. Voor rijke landen is een rationeel klimaatbeleid echter een zegen om energieafhankelijkheid te verminderen en innovaties door te voeren.

Windmolens

Over windmolens zeggen wij, net zoals Karen Van Capellen van de KULeuven, dat ze op zee altijd maatschappelijk verlieslatend zijn. De kosten van de bouw op zee stijgen met de toename van de reservecapaciteit aan land, terwijl de externe baten niet evenredig toenemen. Daarenboven draaien ze slechts 27% van de tijd op volle capaciteit.

Daarom opteren wij voor een combinatie van wind- met kernenergie, 98% rendement, bevoorrading verzekerd en CO2-vrij.

In zijn boek "blauwe planeet in groene kluisters" berekende de Tsjechische president Vlaclav Klaus dat men 4750 windmolens nodig heeft om zijn kerncentrale van 1900MW in Temelin te vervangen. Dit betekent 95 km² bodemoppervlakte en een ijzeren lijn van 665 kilometer lang en 150 meter hoog, van Brussel tot in Tsjechië.

Gentechnologie

De wetenschap is een gereedschapskist waaruit mensen kunnen putten tot welzijn van mens en natuur, en geen geloof. Gentechnologie belast de natuur niet, maar ontlast haar. Diegenen die denken dat God hen geschapen heeft moeten ophouden diegenen te belemmeren die zijn schepping willen verbeteren.

Genetisch gemodificeerde organismen of ggo's kunnen belangrijke kenmerken wijzigen via het zaad van de plant. Zo kunnen genen worden ingebracht die de planten beschermen tegen onkruidverdelgers en herbicidentolerantie creëren.

Droogteresistentie gewassen zoals maïs, rijst en katoen kunnen de enorme waterhoeveelheden beperken die de landbouw nodig heeft waar water zeer schaars is. Na de "gouden" rijstkorrel is "gouden" Sorgum, het basisgraangewas voor Afrika, nu ook in volle ontwikkeling met ongeveer 5 jaar achterstand op "gouden" rijst.

In de meeste gevallen zorgen ggo's ook voor een grotere oogstopbrengst. Boeren in de derde wereld kunnen uit de armoede gehaald worden met beter zaad en een betere en eerlijke zaadhandel.

Wetenschappers van het Vlaams Instituut voor Biotechnologie (UG) hebben ontdekt dat door het uitschakelen van twee genen éénjarige planten meerjarig worden. Met klassieke kruising duurt dit 25 tot 50 jaar. Een gigantische stap voor de landbouw in de wereld. Cultuurgewassen (zoals groenten) die bloeien en sterven na één jaar kunnen nu overwinteren en nadien doorgroeien. Leve de ggo's!

Fijnstof

Wij zijn absolute voorstander van het beperken van de uitstoot van fijnstof, maar de concentratie ervan haal je omlaag met structurele maatregelen en niet door personenwagens 30km/uur trager te laten rijden bij een smogalarm van 70 microgram/m³.

In Nederland werd de drempel op 200microgram/m³ gelegd en zowel het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) als het Europese APHEA komen tot de conclusie dat je amper één procent effect krijgt als je ALLE verkeer stillegt en dan nog bij een fijnstofconcentratie van 220 microgram/m³.

Pestmaatregelen onder het mom van sensibilisering leiden op termijn tot wantrouwen en werken contraproductief.

Emissierechten

Wij zijn kritisch over de handel in emissierechten.

In 2008 werd al voor ruim 22 miljard euro emissierechten verhandeld, en men voorziet een verhoging tot 100 miljard euro de komende vier jaar, want naast de industrie heeft ook de internationale bankwereld de nieuwe jackpotten van de gebakken wind- en luchthandel ontdekt. Na junkfood en junkbonds bestaan er nu ook junkrights.

De Amerikaanse milieuwaakhond International Rivers en de University of Standford California noemen gesjoemel de standaardpraktijk.

Nagenoeg elke water- gas- of windcentrale in de wereld krijgt uitstootkredieten, zelfs de Drieklovendam in China. Er is geen project in gans de geschiedenis dat zoveel natuur vernietigde en zo'n gedwongen volksverhuizing op gang bracht als de indamming van de Yang Tze.

Projecten die uitstootrechten verdienen moeten nochtans additioneel zijn, d.w.z. een toegevoegde waarde hebben. Het grootste deel van de 3.000 projecten die in 2008 op stapel stonden met CDM-kredieten had dit niet. De groene wereld werd tweemaal bedrogen: verloren subsidies met de projecten, en de bedrijven of landen die de emissierechten kochten kunnen voor die bedragen extra CO² uitstoten.

There is no business like environment business.

Wij pleiten voor benchmarking en dat betekent emissierechten toewijzen op basis van energie-efficiëntie. Concreet wil dat zeggen dat de industrie aan strenge standaarden moet voldoen op het vlak van energieverbruik om voldoende rechten te krijgen.

Deze methode beloont de beste leerlingen van de klas: ondernemingen die in het verleden reeds geïnvesteerd hebben in energie-efficiënte productie, plukken de vruchten van hun proactieve opstelling en zien hun concurrentiele positie verbeterd ten opzichte van minder performante ondernemingen. Kostenefficiëntie moet de basis van het systeem worden.

Groene profeten

Het Heidelberger Appeal, dat in 1992 voor de klimaatconferentie van Rio de Janeiro door 425 wetenschappers ondertekend werd en heden ten dage door 4000 waaronder 72 Nobelprijswinnaars is duidelijk:

"De natuurlijke toestand, die soms wordt geïdealiseerd door bewegingen die naar het verleden kijken, bestaat niet en heeft waarschijnlijk ook nooit bestaan sinds de intrede van de mens in de biosfeer. De mensheid heeft altijd vooruitgang weten te boeken door de natuur aan te passen aan zijn behoeften, en niet omgekeerd".

De mens is uit het stenen-, ijzer- en bronstijdperk geraakt omdat hij creatief was,en niet omdat de stenen, het ijzer en het brons op waren.

Even scherp is de Amerikaanse klimatoloog I.M. Glokany:

"Wellicht dat de aardolie ooit in de toekomst opraakt, maar als dat gebeurt, dan zal het geen belangrijk moment in de geschiedenis worden, zoals het niet gebeurd is, toen de visolie op was".

De antibroeikastkerk gelooft meer in het lot dan in de creativiteit. De dreiging met klimaatverandering is de basis van de hedendaagse politiek van angst. Groene profeten maken mensen bang, zoals geestelijken dat vroeger deden met de zondvloed. Het is de duivel van de seculiere samenleving.

Wij willen niet dat het welvaartspeil van onze kinderen gehypothekeerd wordt door de graaicultuur en de machtshonger van het ecologisme. Wie keuvelt over het weer heeft meestal niets te zeggen.

© Jean-Marie Dedecker