Persberichten

De gematigde islamitische partij AKP van premier Erdogan heeft vorige zondag de verkiezingen in Turkije gewonnen. Zelf ontkent hij alle aantijgingen dat hij van Turkije een islamitische staat wil maken met de sharia als basis van het rechtssysteem. Integendeel, hij zoekt aansluiting bij de Europese Unie.

Met de nodige argwaan hebben we tot nu toe gekeken naar Turkije en de toetreding tot Europa. De voorbije maanden en jaren is heel wat verzet tgekomen vanuit Frankrijk en Nederland, twee landen die het ontwerp van Europese grondwet bij referendum hebben verworpen. Neem daarbij nog de houding van het oerconservatieve katholieke Polen dat blijft ijveren voor een verwijzing naar het christendom in een Europese grondwet. Ergens logisch; Turkije is geen Europees land. Misschien kennen de Vlamingen wel de toeristische hoteloorden en vragen ze zich af wie nu tegen dat 'Westerse' Turkije kan zijn in Europa. Hier maken velen een inschattingsfout. Het hinterland van Turkije bestaat hoofdzakelijk uit een conservatieve (ook wel arme) islamitische bevolking. De aansluiting bij Europa brengt de verhoudingen meteen uit evenwicht...

LDD wijst erop dat elke uitbreiding van de Europese Unie leidt tot import van instabiliteit en export van stabiliteit. 71 miljoen Turken, da's niet niks.

Hoe zit het trouwens met de mensenrechten in dat land? De rechten van de minderheden? De AKP heeft in bepaalde gebieden de bevolking meer economische mogelijkheden en welvaart gegeven maar ging voorbij aan die andere basisbeginselen van een échte democratie. De 2 grootste problemen in het land zijn corruptie en moslimfundamentalisme, hoe de president dit ook probeert weg te moffelen, de internationale wereld heeft het ook opgemerkt. 

Zolang we geen garanties hebben dat de AKP geen verborgen agenda heeft (lees: een islamitische) waar scheiding van kerk en staat naar de achtergrond verwezen wordt kunnen we Turkije gerust in de wachtkamer laten zitten van Europa.

Er is geen haast, Europa moet eerst intern orde op zaken stellen.