Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

SCHERPGESTELD - Van de woestijn naar de woestenij

01/09/2009 10:06 - Opinie - Bankencrisis - Politiek - Begroting

In de rubriek "Scherpgesteld" belicht Mathias Danneels op heel eigen wijze de politieke actualiteit. In dit eerste stuk blijkt hij vooruit op wat het politiek jaar ons zal brengen. "We hebben een mooie zomer gehad. Het najaar wordt bloedheet."

In het vliegtuig dat Herman Van Rompuy van Australië naar België heeft teruggebracht, heeft de premier na weken van rust en privacy toch even de beroerde en belabberde toestand van de Belgische begroting onder zijn vergrootglas gelegd. Van Rompuy zal meteen van de woestijn in een woestenij zijn terechtgekomen.

De bankencrisis, de toenemende uitgaven in de werkloosheid, de mindere belastingsinkomsten: het zijn slechts drie parameters die schreeuwen om zuinigheid, efficiëntie en toekomstgericht 'out of the box' denken en handelen.

Het is een cijfer dat modale verdieners niet echt goed kunnen bevatten maar er moet wel degelijk 20 miljard euro worden gevonden om de balans in evenwicht te krijgen en om over drie weken een meerjarenbegroting in te dienen en groen licht krijgt van Europa.

Twintig miljard! We hebben nog niemand gehoord hoe dit bedrag bij elkaar zou kunnen worden geschraapt. Een paar klassieke losse flodders, dat wel. Zit de chauffeur nog eens extra in de zakken, pak het geld bij de rijken: van die dingen.

Maar: waar is de blauwdruk voor een afgeslankt en efficiënt overheidsapparaat? Is het gammele Belgische huis vol gaten en kieren wel opgewassen om de crisis structureel aan te pakken? Niet alleen omtrent begroting, ook inzake pensioenen, uitgaven in de gezondheidszorg, werkloosheid en sociale zekerheid, kon van de kernministers Van Rompuy I nog maar weinig spectaculairs of doortastends worden vernomen.

Dit kan worden vertaald als: angst om de burger eerlijk te zeggen hoe beroerd de kastoestand is. Of: een regering die als los zand aan elkaar blijft kleven maar de moed en het talent mist om te doen wat moet worden gedaan.

Vlaams minister-president Kris Peeters heeft tijdens de zomerluwte bij herhaling laten weten dat Vlaanderen niet van zinnens de gatenkaas die de federale begroting is geworden dicht te rijden. Want, weet ook hij maar al te goed, zelfs wanneer de crisis wereldwijd zou zijn uitgebodemd, dan nog zal ook Vlaanderen nog een paar kwartalen, wellicht een paar jaren, tegen traagzaam wegtrekkende donkere wolken moeten aankijken.

Dat Vlaams geld zou worden doorgesluisd naar het federale niveau - om daar te verdampen zonder één structureel noodzakelijke ommezwaai te bewerkstellingen - moet voor elke hardwerkende Vlaming onaanvaardbaar blijven.

De NV Oud-België zal zichzelf in de vingers moeten snijden. Maar ook bloederige ingrepen zullen pas geslaagd blijken wanneer ze sporen met een verdere, doorgedreven staatshervorming: de rest is weggegooid geld.

Het wordt ook uitkijken welke ballonnetjes de vakbonden/mutualiteiten bij de start van het nieuwe politieke jaar nog zullen oplaten. ACV-bons Luc Cortebeeck droomde er van de zomer van aan het pensioensparen te rommelen en dat in een land waar alleen de pensioenen van de ambtenaren een eind boven het bestaansminimum pieken.

Vergeten we vooral niet dat macht en invloed van de groene en de rode hesjes onder Van Rompuy I groot is en we nog van die syndicale hoestbuien in het aangezicht zullen krijgen. De afwezigheid van SP.A op het federale niveau wordt bovendien ruimschoots gecompenseerd door de hijgende achterban van CdH en PS. Voor een regering zonder meerderheid aan Vlaamse kant, een waarschuwende vaststelling die kan tellen.

Los van de begroting, het BHV- spook en het opnieuw aan de praat krijgen van de economische motor, lijkt het een vierde donderwolk te zullen zijn die de regering Van Rompuy middels een permanente houdgreep in angstige ademnood brengt.

De crisis in de schoot en de hoogste regionen van de Belgische Justitie neemt dag na dag hallucinantere proporties aan. Die crisis is veel fundamenteler dan het Daltoneske, prozaïsche ontsnappen van gevangenen - die ladder stond daar nu eenmaal - of een zwik benoemingen op aloude, particratische, Belgische wijze.

De affaire De Tandt illustreert op een onthutsend pijnlijke manier dat Vrouwe Justitia doodziek is. De Clerck, Verwilghen, Onkelinx, Vandeurzen en opnieuw De Clerck: geen van allen is het gelukt van de ivoren toren een glazen huis van vertrouwen te maken.

Integendeel: legislatuur na legislatuur worden quasi eensluidende analyses gemaakt doch sinds de Dutroux-affaire anno 1996 is het geen minister gelukt greep te krijgen op de ontsporingen, de oorlogen en de afrekeningen achter de gecapitonneerde deuren van onze paleizen.

De talloze burgers in dit land die met een napoleontische, trage, absurde en soms surrealistische rechtsbedeling worden geconfronteerd, kunnen maar weinig anders meer dan hun vertrouwen in deze hoeksteen van elke democratische rechtsstaat opzeggen.

Als de zaak De Tandt de komende uren, dagen, weken ook nog eens een Fortis-staart krijgt - wat velen vrezen - wordt het voor deze gammele regering een heikele, quasi onmogelijke heksentoer het vertrouwen van de bevolking te vragen om samen de schouders onder een lastig en steil sociaal-economische veranderingstraject te zetten.

We hebben een mooie zomer gehad.

Het najaar wordt bloedheet.

© Mathias Danneels - 1/09/2009