Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

SCHERPGESTELD - Papa's pensioen en het pensioen van alle papa's

07/09/2009 23:50 - Opinie - Federaal - Pensioenen - FinanciĆ«n - Vergrijzing

Hardwerkende Vlamingen die zich met een bang hart afvragen of er aan het eind van hun carrière nog een pensioen zal zijn, zullen zich allerminst gerustgesteld weten door het 'rentree-interview' van de onvolprezen Michel 'Papa' Daerden (PS).

Terwijl vice-premier Guy Vanhengel (Open VLD) de noodklok over het virtueel failliete België luidt, zien de Franstalige socialistische kopstukken de bui niet eens hangen. Di Rupo: niet raken aan de 4,5 procent in de zorg. Onkelinx: de liberaal Vanhengel dramatiseert. Daerden: tot 2015 (!!???) is er geen probleem met onze pensioenen.

Met het zijne misschien niet. Maar hoe zit het met de pensioenen van alle andere papa's, mama's, grootouders èn vooral onze kinderen en kleinkinderen? 

De sussende boodschap van Michel Daerden, rekenwonder uit de school van zijn even illustere voorganger Guy Mathot, is je reinste volksverlakkerij annex verstoppertje spelen.

Tot een heel eind na de Tweede Wereldoorlog en de opstart van ons huidige sociale zekerheidsmodel, waren twee mensen aan de slag om het pensioen van één niet-werkende te genereren. Dat repartitiestelsel - zij die werken, werken voor diegenen die op rust zijn gesteld - dreigt inmiddels op zijn kop te gaan staan. Of: één iemand aan de slag, neemt het pensioen van twéé Belgen die niet langer werken op de schouders.

Met de vergrijzing voor de deur, dreigt dit een onhoudbare situatie, zeg maar economisch-sociaal-menselijke nachtmerrie te worden.

Bovendien moet in rekening worden gebracht dat 65-plussers anno 2015 nog een heel eind voor de boeg hebben, dat de gezondheidszorg steeds beter wordt en therapeutische mogelijkheden/hardnekkigheid ertoe heeft geleid dat de modale Belg tijdens de laatste zes maanden van zijn ondermaans bestaan net zoveel aan de gezondheidszorg kost dan zijn gehele lange leven aan dat kantelmoment voorafgaand.

Dat we dit ingewikkelde debat - waarbij zorg, de kostprijs van de zorg, solidariteit en zelfs ethiek elkaar voor de voeten lopen - na jaren van voorspoed en vooruitgang kunnen voeren, dient ons zowel verheugd als bezorgd te stemmen. Vreugde om de duizenden die voorbij de 80 jaren nog veel plezier aan het leven beleven. Bezorgd om de vraag naar de betaalbaarheid van dit nabije vergezicht èn naar een nu al reëel conflict tussen medische wetenschap en individueel zelfbeschikkingsrecht.

De vraag 'Wat doen we met bompa?'  leeft in duizenden Vlaamse gezinnen maar het antwoord is lang niet helder. Politici zoals o.a. Daerden lopen er dan ook liever in een boogje omheen.

In deze heikele discussie zijn alle mensen van goede wil en met gezond verstand het over één ding eens: we zullen met meer mensen langer moeten werken om menswaardige pensioenen te kunnen garanderen èn de laatste loodjes van en vergrijzende/verwittende bevolking lichter te maken.

Twee pistes dienen zich aan.

Ofwel wordt de pensioengerechtigde leeftijd opgetrokken.

Of - en dat is ook het standpunt van LDD - we werken met zijn alleen 40 jaar lang alvorens toegang te krijgen tot het wettelijke pensioen. Met 40 bedoelt LDD ook effectief veertig. Wie op zijn 25ste en na 1 jaar vaste dienst te voet naar Santiago de Compostela op bedevaart vertrekt of op het wieteiland Goa een cursus tamboerijn wenst te volgen, moet zo'n tussendoortje niet per definitie als effectief gewerkt beschouwen.

Het kan evenmin dat een generatie werkenden die heel vroeg aan de slag is gegaan, net voor de meet te horen krijgt dat er moet worden doorgewerkt tot rug en knie helemaal stuk zijn. Van een kasseilegger - en tientallen andere vaklui - verlangen dat die tot pakweg 67 doorgaat wanneer hij op zijn zestiende is begonnen, is niet fair. Helemaal unfair is dat diezelfde mensen vaststellen dat  jonge academici vaak bij de gratie van de gemeenschap tot hun 29ste doorleren maar evengoed nog voor de volle 40 jaar gewerkt uitstappen. Bijgevolg moet de op de verdwenen dialecten langs de beneden-Congostroom gepromoveerde professor Afrikaanse linguïstiek doorpezen tot hij 69 is geworden. Dat heet: sociale rechtvaardigheid. Of: het gaat niet om de leeftijd van de carrosserie, het gaat om het aantal gereden kilometer op de teller.

Vergeten we vooral niet dat de gemiddelde loopbaan bij ons vandaag 37,2  jaar bedraagt, aanzienlijk korter dan bij veel van onze buurlanden/handelspartners. Vergeten we evenmin dat het brugpensioen nog altijd niet drastisch is teruggeschroefd en niet zelden wordt beloond in plaats van bestraft.

Ons land heeft drie pensioenstelsels, dat is nergens voor nodig. Het uitbetalen van die bete broods - in het geval van de zelfstandige is dat zeker het geval -  is twee keer zo duur als in Nederland. Eigenlijk genieten in België alleen rijksambtenaren van enige rang een deftig pensioen. Na meer dan 50 jaar regeringscombinaties  van katholieken, liberalen en socialisten een bedroevende balans, dit toch even terzijde. De rest van de Vlamingen redt zich met zijn eigen huis - geen huuruitgaven -, spaarcenten die niks meer opbrengen, soms een groepsverzekering en gelukkig ook privé-pensioensparen.

Dat types zoals de heer Cortebeeck van het ACV uitgerekend vandaag een aanval op het pensioensparen durven inzetten en de NV-Oud België gepensioneerden die pittig bijverdienen straft, moet dan ook een schande worden genoemd.

Michel 'Papa' Daerden zegt dat een conferentie zich over deze problematiek zal buigen. Dat er begin volgend jaar voorstellen op tafel komen.

De burger weet inmiddels hoe het in ons land de conferenties, de Costa's, de fora, de werven, de pacten en de XII werken vergaat. Na de een mediatieke hoogmis en een electoraal berekende personality-show verhuizen ze naar de Griekse kalender. Terwijl er radicale knopen moeten worden doorgehakt om de gaten in de lege sok te stoppen.

 

© Mathias Danneels - 7 september 2009