Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Ontslagen in New York

03/09/2009 10:17 - Opinie - Vlaams

PARCOURS VAN EEN BROKKENPILOOT - Philip Fontaine, de omstreden directeur van het Vlaams Huis in New York, is ontslagen. Het was politicus Jean-Marie Dedecker die begin deze week de kat de bel aanbond.

Maar met het ontslag van Fontaine is het Vlaams Huis nog niet opgeruimd, schrijft hij in De Standaard.

 'New York, if you can make it there, you can make it anywhere.' Met dit cliché opende toenmalig Vlaams minister Patricia Ceysens het Vlaams Huis in de Amerikaanse metropool New York. Hopelijk een zinspeling op de zangkwaliteiten van Frank Sinatra, en geen onbewuste woordspeling gebaseerd op zijn dubieuze levenswandel.

Nu directeur Fontaine ontslagen is, lijkt de Vlaamse regering daar niet meer zo zeker van. Maar Fontaine is niet het enige Vlaamse probleem in 'the big apple'.

Een jaarlijks huurprijs van 500.000 dollar voor een optrekje op de 44ste verdieping van de New York Times Building, op een boogscheut van Broadway en met zicht op de Hudson en de Empire State Building, behoort tot de megalomanie van onze Vlaamse bewindvoerders. Noblesse oblige.

Het Vlaams Huis herbergt drie verschillende diensten. Naast Flanders Investment & Trade en Toerisme Vlaanderen, met elk een apart werkingsbudget, ook Flanders House Incorporated voor promotie, networking en imagoverkoop van ons polderland in de Nieuwe Wereld. Kortom: handelsreizigers van de Vlaamse identiteit. Toerisme Vlaanderen werd verondersteld een deel van de niet onaardige huurprijs op te hoesten, maar dat kan het niet. Het moet zijn centen nog besteden om de huur te betalen voor een leegstaand pand aan de 220 East 42nd Street, suite 3402 op de 34ste verdieping, dat ze samen betrok met het Waalse 'Office du Promotion et du Tourisme'. Wat we zelf doen, doen we beter.

Sinds zijn oprichting in februari is Flanders House uitgegroeid tot een gedrocht van wanbestuur en geldverkwisting. Het personeel (allen Vlamingen) werkt zich uit de naad maar werd geterroriseerd. Tot twaalf uur werken per dag, nog een achttal uurtjes kloppen in het weekend en tot op heden geen dag vakantie.

Flanders House Incorporated is een vzw naar Amerikaans recht. Een bediende heeft minder rechten dan een illegale Pakistaan in een Brusselse sweatshop. Door de willekeur van de baas, Philip Fontaine, zàt je onmiddellijk op het vliegtuig richting Brussel met een ingetrokken arbeidsvisum en zonder één dollar ontslagvergoeding. De prijs van de willekeur is de vrees van de naked civil servant.

Op een jaarsalaris van 46.000 dollar houden ze amper 2.800 dollar per maand over om te leven. Te bedenken dat een éénkamerflat in The Big Apple minimum 1.200 dollar per maand kost en dat Flanders House Inc. het vertikt sociale bijdragen te betalen voor zijn personeel (en dus niet zorgt voor ziekteverzekering, RSZ, of arbeidsongevallen) dan weet je dat het prestigieuze Vlaams Huis zijn personeel laat werken tegen een overlevingstarief en een hamburger bij McDonald's.

Dit is omgekeerd evenredig met de graaicultuur van directeur Philip Fontaine. Met een jaarsalaris van 250.000 dollar netto incasseerde hij meer dan zijn vier bedienden samen. Daarnaast is deze 'managing director' ook nog eigenaar-stichter van Italian Days Inc. (538 Portside Drive, Edgewater NY 07020). Samen met zijn echtgenote Anastasia Bizarri had het koppel een bizar systeem opgezet om voor tienduizenden dollars diensten en kosten te factureren aan Flanders House Inc.

Er wordt in New York nogal geschoven met budgetten. Naast de jaarlijkse dotatie van circa één miljoen euro worden er heel wat 'projectfiches' goedgekeurd op het departement 'Internationaal Vlaanderen' van de cel buitenlands beleid onder leiding van minister-president Peeters. Van een documentaire film over 'The Flemish American' tot een academische zitting van Ons Erfdeel.

Hoe kon Philip Fontaine zo lang zijn eigen weg gaan? De man die volgens het geruchtencircuit al een paar faillissementen achter de rug heeft, werd geselecteerd door headhuntingbureau Hudson, vaste leverancier van de Vlaamse overheid en in New York blijkbaar koppensneller van de belastingbetaler. Als Ivan De Witte, ceo van Hudson (vroeger De Witte & Morel) en van voetbalclub AA Gent, op dezelfde manier zijn voetballers zou 'screenen', dan speelde Gent nu in vierde provinciale.

Het cv van Philip Fontaine eventjes natrekken en je krijgt het parcours van een brokkenpiloot, van Zaventem over Italië tot Silicon Valley. Zal Hudson, het huiskantoor van Jobpunt Vlaanderen, het selectiebureau van de Vlaamse overheid, de royale vergoeding teruggeven wegens inschattingsfout of zal het toegeven dat dergelijke schijnexamens enkel dienen als windowdressing voor politieke benoemingen?

'Brussel' was nochtans al lang op de hoogte van het wanbeheer. De Vlaamse Huizen staan onder toezicht van minister-president Kris Peeters en het departement Internationaal Vlaanderen. Archeoloog Koen Verlaeckt, politiek vertrouweling van ex-ministers Moerman en Ceysens kreeg na een carrière op hun kabinetten een uitloopbaan als secretaris-generaal van het Departement Internationaal Vlaanderen. Zijn aanstelling kwam er na een selectieprocedure, aldus een persbericht van de Vlaamse regering. Het bureau Jobpunt Vlaanderen in samenwerking met Hudson-De Witte en Morel. De wereld van de politieke benoemingen op het Martelaarsplein is heel klein.

Koen Verlaeckt werd maanden geleden al door het personeel op de hoogte gebracht van het wanbeleid en de zelfbediening 44 hoog aan de Hudson. De facturencarrousel van Italian Days Inc. werd al opgestart in december 2008. De documenten werden zelfs aan Verlaeckt overgemaakt met Fedex en er kwam een medewerker uit New York om de raad van bestuur van Departement Internationaal Vlaanderen in te lichten.

Misschien dat voor een archeoloog als Koen Verlaeckt een dossier slechts interessant wordt als er stof op ligt, maar dat hij als secretaris-generaal zijn personeel niet in bescherming neemt en niet optreedt omdat hij zijn politieke vriendjes moet beschermen, doet nieuwe vragen rijzen. Na het ontslag van Fontaine is meer dan ooit een doorlichting nodig van het gedoogbeleid aan het Martelarenplein.

© Jean-Marie Dedecker