Persberichten

In Gent heeft LDD zijn leden en sympathisanten voor het nieuwe jaar op een receptie utgenodigd. Het was ook de gelegenheid om de Cassandra Denktank voor te stellen. Jean-Marie gaf een overzicht van de huidige knelpunten in de politiek.

Goeie avond, beste partijleden en sympathisanten

Het zal niemand verwonderen dat ik als voorzitter een beetje fier en trots ben op de eerste verjaardag van onze politieke baby. Oorspronkelijk was het een couveuse-kindje aan wiens levensvatbaarheid velen getwijfeld hebben. Vandaag is het zorgenkind reeds een uit de kluiten gewassen opstandige puber.

Het zal niemand verwonderen dat ik jullie dankbaar ben omdat jullie het onmogelijke mogelijk hebben gemaakt.

Het is precies een jaar geleden dat we deze partij hebben opgestart en iedereen weet hoe moeilijk we het hebben gehad. En het is niet omdat de toekomst zo beloftevol is dat we op onze lauweren mogen rusten. Vooral de manier waarop er in dit landje aan politiek wordt gedaan is verontrustend. Een Chinees spreekwoord zegt: pas op voor de dolk die je niet ziet.

Om te beginnen heb ik het moeilijk met de hypocriete houding van ons staatshoofd  die uit zuiver lijfsbehoud Guy Verhofstadt terug van stal heeft gehaald als een nieuwe Messias. Om het met de woorden van Monthy Pyton in de film 'Live of Brian' te zeggen: "There is no Messiah, there is only a mess", Dit is de Messias niet, dit is een ramp. Ook een land in crisis heeft het recht niet om de democratie te negeren.

Verhofstadt werd weggestemd door de kiezer. Paars werd bont en blauw geklopt, de Open VLD verloor 220.000 stemmen, en de sp.a meer dan 300.000. Tot overmaat van ramp is de interimregering van onze kwartaalpremier een zuivere voortzetting van paars, aangevuld met enkele ministers uit de christelijke vakbondszuil. Deze regering is een toonbeeld van het democratisch deficit in ons land, een complete ontkenning van de wil van de kiezer.

Verhofstadt heeft zelf 8 jaar lang geregeerd, en door het vooruitschuiven van alle problemen het land in de communautaire palliatieve zorgen achtergelaten. Vandaag heeft hij zijn politiek testament geschreven om die problemen zogezegd op te lossen. Hoe cynisch kan een mens toch zijn!

Tegen Pasen moet de verlossing komen, ik geloof dat het eerder een kruisiging wordt.

Verhofstadt had mij ook gevraagd of LDD zou willen deelnemen aan de gesprekken over de staatshervorming. Ik was daartoe bereid op voorwaarde dat we volwaardig stemrecht zouden krijgen in de octopuscommissie.  Maar dat democratisch verzoek was er blijkbaar teveel aan. Ik heb dus geen zin om als schaamlapje te dienen, of in  het geval van de Spiritist Geert Lambert als schaamdweil om de schijndemocratische waarde van het octopusoverleg te verhogen.

Ik heb het moeilijk met de hypocriete houding van onze minister van Financiën Didier Reynders die communautaire vrede predikt, maar in wezen de Vlaamse ondernemingen boycot. In Zuid-West-Vlaanderen werken vandaag 37.000 Franse grensarbeiders, ze zijn de olie van de plaatselijke economische machines. In Frankrijk is de werkloosheidsuitkering beperkt in de tijd, tot maximum 12 maanden. De belastingen zijn er lager, en Reynders wil nu dat deze mensen hun personenbelasting in België betalen, terwijl ze in Frankrijk wonen. Als Reynders zijn  zin krijgt, is dit een catastrofe voor de Vlaamse bedrijven uit de streek waarvan 72 procent overweegt om te delocaliseren. Waalse arbeiders steken de taalgrens niet over zolang de werkloosheidsuitkeringen daar in de tijd niet worden beperkt. Twintig kilometer onder de taalgrens in Doornik heerst nochtans 20% werkloosheid. In Wallonië heeft één op de 7 kinderen zijn  vader, moeder of grootouders nooit zien werken. Zolang de vakbonden en de politici aan dit heilige huisje niet durven raken, bergt men die mensen op in hun eigen armoede. Hun arbeidsplaatsen worden ingenomen door Franse grensarbeiders, terwijl de Waalse landgenoten opgesloten zitten in de pampercultuur en het cliëntelisme van hun vakbeweging.

Ook Leterme zal dit niet veranderen. Vandaag verklaart hij nog in Le Soir: "Les francophones veulent des assurances sur les allocations et le financement de la sécurité sociale. Je suis pret à les leur donner". Van hypocrisie gesproken. Zonder verpinken geeft Leterme toe dat zowel de uitkeringen en de financiering van de sociale zekerheid op federaal niveau geblokkeerd blijven. Vlaamse ondernemer, Vlaamse boer en Vlaamse arbeider, pas op uw ganzen.

Ik heb het moeilijk dat het Vlaamse volk zelfs nog niet moet dromen van een meer autonome Vlaamse staat, zolang het niet zelf over zijn eigen belastingen mag beschikken, ze niet zelf mag vastleggen, niet zelf mag innen, en dan ook niet zelf uitgeven. Wij hebben een eigen fiscaliteit nodig om onze welvaart in stand te houden. De problematiek van de grensarbeid en de houding van Reynders zijn een schoolvoorbeeld van hoe de federale staat de Vlaamse welvaart aantast, onze bedrijven wegjaagt en onze Waalse broeders in de bijstandscultuur gijzelt.

Ik heb het moeilijk met de hypocriete houding van een spirituele partijvoorzitster die een hoofddoek omdoet, om de ondraaglijke lichtheid van haar partijprogramma te verdoezelen. Het wordt hoogtijd dat dergelijke welzijnsknuffelaars beseffen dat je van nieuwkomers moeilijk kan verwachten dat ze zich met enthousiasme zullen integreren, en zich spiegelen aan autochtonen als die op hun beurt met enthousiasme hun eigen identiteit afwijzen. Wij LDD'ers hebben geen last van identiteitsschaamte. Als het gevoel van eigenwaarde verdwijnt, is onze eigen beschaving tot ondergang gedoemd. Wij durven klaar en duidelijk stellen dat iedereen welkom is in onze westerse wereld om mee te presteren of te studeren, maar niet om mee te profiteren.

 

Ik heb het moeilijk met de hypocriete houding van een christelijke partijvoorzitter die als een barmhartige Samaritaan maatregelen tegen de armoede predikt, maar die zichzelf een ontslagpremie van 2 miljoen euro toekende voor het wanbeheer bij de NMBS, en voor het verkwanselen van  anderhalf miljard euro belastinggeld aan ABX, dat is 60 miljard oude Belgische franken

CD&V'ers hebben meer last van hun belangen dan van hun principes. Hun principes houden ze voor hun grote momenten: Pasen en Kerstmis. Voor de excessen van hun belangenbehartiging kunnen ze biechten.

WIJ stellen concrete maatregelen voor om de koopkracht te verhogen. Zorg ervoor dat de hardwerkende Vlaming meer geld in zijn zak houdt, als de vrucht van zijn arbeid, en dat hij minder moet afdragen aan de Staat. Niet de burger leeft boven zijn stand, maar de overheid. En dat zouden de vakbonden van Ford Genk eens goed in hun oren moeten knopen, als ze de werkgelegenheid in hun eigen fabriek nog eens op het spel zetten, zogezegd voor de koopkracht. De arbeiders vragen geen opslag of ontslagpremie om de helft van die bonus aan Meneer Verhofstadt en Reynders af te dragen. Ze vragen dat ze meer overhouden aan die bonus. Dan hebben ze vanzelf meer koopkracht. Vakbonden moeten rechtspersoonlijkheid krijgen zodat ze afgerekend kunnen worden op hun daden zoals elke rechtgeaarde burger en elke rechtgeaarde onderneming. Dan is de luchtbel van de minimale dienstverlening vlug doorprikt.

 Ik heb het niet alleen moeilijk met de hardwerkende Vlaming, die voortdurend wordt gepluimd. Ook onze minimumpensioenen zijn een welvaartstaat zoals België onwaardig. Onze totale pensioenuitgaven belopen 11,2 procent van BBP terwijl het EU-gemiddelde op 12,6 ligt.

We moeten maatregelen durven nemen en niet rommelen in de marge. Om even in de invloedssfeer van Meneer Schouppe te blijven. Jaarlijks moet de belastingbetaler voor ons gepolitiseerd openbaar vervoer 4,5 miljard euro bijpassen! Per jaar! Alleen om de verliezen te dekken.  En dat openbaar vervoer neemt amper 5 tot 8 procent van het woon-werkverkeer voor haar rekening. Als we de uitbating van het spoor en de bussen privatiseren betekent dit dat we 4,5 miljard euro minder over de spoorwegbalk gooien. 4,5 miljard euro die we elk jaar kunnen aanwenden  voor de kosten van de vergrijzing of om de lasten op de arbeid te verminderen.  En dan praat ik nog niet over de miljarden opbrengsten die de eventuele verkoop of verhuur van de infrastructuur zullen opleveren.

Gouverner c'est prévoir.

Jarenlang was het beleid van alles wat rijdt, vaart, spoort, of vliegt in handen van socialistische ministers. Het resultaat? We staan met zijn allen stil.  

Op weg naar hier reed ik over de verkeerswisselaar van Gent. Jaarlijks passeert daar 130 miljoen ton vrachtverkeer, dit is bijna de containercapaciteit van de Antwerpse haven. Omdat de viaduct zo slecht aangelegd is werden er acht flitspalen geplaatst en de snelheid beperkt tot 90 km/uur en dus worden er per maand 2000 boetes uitgeschreven. Dus niet voor de verkeersveiligheid maar voor de verkeersoverlast. Onbekwaamheid om een degelijke infrastructuur aan te leggen wordt onbeschaamd omgezet in een jackpot. Dit is een typisch Belgisch verkeersbeleid. Wij eisen een minister van mobiliteit en niet van immobiliteit. Iemand die wegen durft aan te leggen, viaducten durft bouwen en ervoor zorgt dat we vooruit gaan en niet achteruit. De economische en ecologische prijs van de stilstand wordt ondraaglijk.

Als we de prijs van onze elektriciteit en de stookolie omlaag willen, zijn er maar twee afdoende maatregelen: het verlagen van de taksen op de producten, en een echte liberalisering van de markt.

De monopoliepositie van Electrabel en Suez, die ontstaan is door decennialange politieke goodwill en cliëntelisme kan vandaag doorbroken worden; In ruil voor het openhouden van onze kerncentrales moet Electrabel verplicht worden zeventig procent van haar elektriciteit die ze opwekt met de kerncentrales, te verkopen tegen kostprijs aan minimum 4 andere spelers op de markt. Dan pas ontstaat er echte concurrentie die de prijs voor de verbruiker doet dalen. Het openhouden van onze afgeschreven kerncentrales zorgt voor zuivere lucht, en genereert 12 tot 55 miljard euro cash flow die terug naar de burger gaan. Dit zijn echte maatregelen, en geen gerommel in de marge met een stookoliefonds. Een stookoliefonds dat gespijsd werd met amper 100 miljoen euro afkoopgeld door Electrabel, om hun vrije rooftocht op de beurs van de burger te kunnen voortzetten tot in 2009, met de goedkeuring van Verhofstadt, Reynders en Freya Vandenbossche.

 

Maar daar is politieke moed voor nodig. De verklaringen van gisteren, de waan van de dag en de vermoedens van morgen bepalen teveel de politieke agenda. Oppositie voeren is voor ons meer dan de hamer hanteren en denken dat alle voorstellen van de meerderheid nagels zijn om op te kloppen. Wij zijn een partij met vernieuwende constructieve voorstellen en zullen ook trachten deze beginselvast, open en eerlijk uit te voeren.

Ik ben er van overtuigd dat we voor een nieuw maatschappelijke ordening staan, maar dat de traditionele bewegingen, zuilen en partijen het nog niet willen of durven zien. Onze liberale VLD'ers hebben de werken van Hayek en Popper onder de arm maar niet onder de knie en onze kaviaarsocialisten hebben nog altijd niet begrepen dat hun cliëntelisme alleen maar ongelijkheid in de hand werkt.

De scheidingslijn "links en rechts" loopt niet meer tussen de maatschappelijke groepen, zoals arbeiders en bedienden, gelovigen en ongelovigen. We zijn elk een beetje God voor onszelf. De scheidingslijn loopt door het individu zelf en daar moeten wij als politieke partij een antwoord op durven geven. We ergeren ons aan vliegtuiglawaai, maar vliegen met een charter naar onze vakantiebestemming. Het ene is links, het andere is rechts. Wie kritiek heeft op rechts is zogezegd verontwaardigd. Wie kritiek heeft op links is verzuurd.

In de tijd van het groepselectoraat was het centrum bij de verkiezingen de meest comfortabele plek, omdat daar compromissen werden gesloten. Op de plaats waar alle dieren drinken ontstaat al vlug een moeras. Vandaag vraagt de burger duidelijkheid om hem bij zijn innerlijk conflict tussen links en rechts af te helpen. Politici zijn er om het volk te vertegenwoordigen, niet om het op te voeden. Democratie is luisteren naar het volk en haar noden trachten te lenigen. Dit is wat wij de komende jaren zullen doen. 

Wij zijn geen allemansvriend en dat weten we. Kiezen voor de toekomst is ook duidelijke keuzes durven maken. Wij zijn geen partij die onze principes moet verloochenen om als een aanhangwagentje aan de locomotief van een grote traditionele partij te gaan hangen. We geloven in onszelf en in onze kiezers. Wij laten ons niet leiden door opiniepeilingen of de waan van de dag. We zijn eerlijk en beginselvast. Daarop zullen jullie ons volgend jaar mogen afrekenen.

 

Jean-Marie Dedecker