Persberichten

Jean-Marie Dedecker ziet in Herremans een slachtoffer van het Vlaamse smurfenadagio. Het smurfenadagio: 'Wie ontsnapt aan de massa moet ontmaskerd worden tot hij minder integer is dan hij beweert te zijn. Dan zijn we weer allemaal gelijk.' Ik heb een wrang en bitter gevoel in mijn mond. Opiniestuk in De Morgen.

Het beschavingspeil van een maatschappij kan afgemeten worden aan de manier waarop ze met haar gehandicapten omgaat. In het geval van Marc Herremans ligt dat peil ver beneden de zeespiegel. Er is geen prijs of erepenning die Marc Herremans nog niet gekregen heeft, van ridder in de Kroonorde van Leopold, Sportpersoonlijkheid van het jaar tot de Vlaamse Reus. Hij werd op de kieslijst van de VLD geplaatst om stemmen te ronselen en achteraf bedankt te worden voor bewezen diensten. Hij prijkt op foto's met koning en premier en wordt bedolven onder rozen. Alleen moet hij de doornen zelf betalen.

Marc heeft een fout gemaakt. Na jaren van investeren in zijn triatloncarrière heeft hij zijn rug gebroken bij een ongelukkig ongeval op training in Lanzarote. De daaropvolgende jaren van incontinentie, impotentie, verlamming en dagelijkse pijn heeft hij zich belangeloos ingezet voor zijn lotgenoten. Niet alleen via zijn voorbeeldfunctie van karaktervastheid, maar ook als bedelaar voor zijn vzw To Walk Again. Vorig jaar heeft hij nog meer dan 300.000 euro overgemaakt voor 'het goede doel'.

Marc heeft een fout gemaakt. Omdat hij zelf zijn sport niet kon blijven beoefenen met een uitkering van 600 euro per maand (23,05 euro per dag!) heeft hij bvba Mad Max opgericht. Niet om zichzelf te verrijken, hij was onbezoldigd zaakvoerder, maar om op een wettelijke manier zijn extra inkomsten bijeen te schrapen om zo zijn sport te kunnen blijven uitoefenen (sponsoring van BT Ltd en Base NV, boekenverkoop van zijn Iron Man, consultancy voor de minister van Sport, een dagboek bij de Gazet van Antwerpen en onkostenvergoedingen voor zijn tv-optredens, van De laatste show tot Ochtendkuren!)

Marc heeft een fout gemaakt. Hij heeft 3.270 euro ingeboekt als onkostenvergoeding voor hemzelf en de rest aangewend voor de aankoop van sportmateriaal, vergoedingen voor begeleiding van zijn trainers en voor buitenlandse verplaatsingen. Als rolstoelatleet aan topsport doen zonder subsidies met een dagvergoeding van 23,05 euro is geen sinecure. Marc reed vorige week de Crocodile Trophy in Australië. Hij legde de meedogenloze helletocht af met een handbike: 1.400 kilometer in de ontoegankelijke outback. Hij kreeg staande ovaties en een erehaag van alle deelnemers. Het kostte hem 20.000 euro, waarvan 4.600 euro inschrijvingsgeld (sic). Voor dergelijke inspanning en prestatie zouden veel atleten, die op de loonlijst van de Vlaamse sportminister staan, niet alleen passen maar nog geen inschrijvingsformulier krijgen.

Marc heeft een fout gemaakt. Hij heeft zijn adviserend geneesheer niet op voorhand ingelicht over zijn activiteiten. Hij heeft zijn vingertje niet opgestoken om toestemming te vragen om zelfredzaam te mogen zijn. Mierenneuken tot norm verheven. Deze ambetantenaar is blijkbaar zelf gehandicapt. Men moet al blind en doof zijn om in het kijkkastje naast Marc te kijken op zijn heroïsche helletocht door het leven. Hij werd de laatste jaren door elk programma opgevoerd en door elke minister geprostitueerd als rolmodel en schaamlapje voor heroïsche karaktersterkte. De enige die dat niet gemerkt heeft is zijn Rizivcontroleur op aanklacht van zijn eigen Christelijke Mutualiteit.

Marc werd veroordeeld voor bijstandsfraude. Het ligt niet aan de rechter, dura lex, sed lex. Elke mindervalide met een vervangingsinkomen dreigt dat te verliezen als hij uit zelfredzaamheid iets bijverdient. De schuld ligt bij de wetgever die aan deze situatie niets wil veranderen voor alle mindervaliden. Afhankelijkheid is immers een dankbare voedingsbodem voor politieke macht. Dit gesol met de gehandicapten werd op 18 januari 2006 door ondergetekende al aangekaart in het Vlaams Parlement toen Marc op klacht van 'Gezin en Maatschappelijk Welzijn' de fiscale aftrekbaarheid dreigde te verliezen voor giften aan To Walk Again evenals zijn invalide-uitkering van 23 euro per dag. Twintig maanden later is Marc aan de schandpaal genageld.

Marc Herremans heeft een kapitale fout gemaakt. Hij is niet naar Lourdes gereden om te bidden voor nieuwe banden op zijn rolstoel, maar hij heeft ze zelf gekocht. Marc heeft zichzelf uit zijn rolstoel getild en heeft de fout begaan uit te stijgen boven de Vlaamse middelmatigheid. Hij is slachtoffer van het smurfenadagio: "Wie ontsnapt aan de massa moet ontmaskerd worden tot hij minder integer, minder rechtlijnig en minder vroom is dan hij beweert te zijn. Dan zijn we weer allemaal gelijk." Ik heb een wrang en bitter gevoel in mijn mond. Een gevoel van plaatsvervangende schaamte.

Marc zou beter de raad van Paul van Ostaijen volgen: "Marc groet 's morgens de dingen, Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem, ploem ploem, dag stoel naast de tafel, dag brood op de tafel...

Met plaatsvervangende schaamte,

Jean-Marie Dedecker

© 2007 De Persgroep Publishing