Persberichten

23 december 2007, in de Kamer van Volksvertegenwoordigers heeft fractieleider Jean-Marie Dedecker namens LDD commentaar geleverd op de regeerverklaring van premier Verhofstadt. Hierna volgt zijn integrale toespraak.

De toestand is hopeloos, maar niet ernstig. En als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Op een dag wordt je geroepen door Suzanne van Interlabor naar het paleis in Laken en je krijgt de job van je leven. SOS Yves of is het SOS Guy. Redder des vaderlands, of liever baas van de kuisploeg die de puinhopen van 6 maand vruchteloos onderhandelen moet opruimen en die de persoonlijke en politieke vetes diplomatisch moet bijleggen.

Als ik de film van de afgelopen 6 maanden afspeel, dan komt het beeld van Piet Huysentruit bij mij op. Op VTM heeft die een programma lopen, SOS-Piet, een programma waarin de chef-kok de kookklunzen gaat depanneren. En wat ik gezien heb in die 6 maanden is het geklungel van vooral CD&V'ers, van jong tot oud, nietwaar mijnheer de voorzitter, die probeerden een mayonaise te draaien.

Ze probeerden het met de verkeerde ingrediënten;

Ze probeerden het met een mes in plaats van met een vork, maar de tandem Milquet-Maingain liet zich niet imponeren door de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde;

Ze vergaten de smeerolie, die noodzakelijk is om dit Belgisch systeem aan de waggel te houden, het enige ingrediënt of argument dat bij de Franstaligen indruk maakt.

Ze wilden vooral niet inzien dat de Vlaamse olie vanaf nu zal blijven kabbelen met de Franse azijn, en dat de Brusselse dooier op die manier nooit zal meedraaien in het bord.

Maar ze gaven niet op, tegen beter weten in, ze liepen over en weer naar Laken, naar  Hertoginnendal, naar chique restaurants,  zes maanden aan een stuk.

En dan kreeg iemand het schitterend idee om naar de TV te bellen, enfin, om naar Laken te bellen. En daar hadden ze nog een ouwe chef op stal staan.

SOS Guy stond binnen de kortste keren met zijn koffertje aan de deur. En hij kende de recepten van de Belgische keuken als geen ander.

En daar zitten ze nu: Guy Verhofstadt en Yves Leterme, fier als een gieter, met hun koffertje vol Belgische recepten. Er zit geen vette vis meer in, maar een octopus. Er zit ook geen mayonaise in maar een pot vinaigrette van het zuurste soort.

Collega's, volgens de grondwet bestaan nood- en interimregeringen niet. Maar au besoin de la cause wordt al eens een loopje genomen met de grondwet. Het was geen toeval dat meneer Van Yperseele, de persoonlijke gezant van Laken, hier vrijdag laatstleden kwam supporteren voor zijn premier.

Laat er echter geen twijfel over bestaan. Deze regering is de regering Verhofstadt III en heeft een vermoedelijk vervaldatum op 23 maart 2007. Je zou het hoogstens een DOORSTARTREGERING kunnen noemen. Een kwartaalregering met een kwartaalpremier aan het hoofd. Het is niet meer en niet minder dan het voortzetten van de gebuisde Paarse Regering aangevuld met syndicaal afgevaardigden uit de Christelijke zuilen. Met Inge Vervotte uit het ACV, met de gepensioneerde vakbondsleider Josly Piette uit de CSC en met Jo Van Deurzen van de Christelijke Mutualiteiten. Wat de Christelijke familie nog uit de brand heeft gesleept is de katholieke symboliek van de regeringsformatie, van kerstmis tot Pasen, van de geboorte tot de Verrijzenis of is het tot de Kruisiging.

Met Pasen worden de klokken verwacht voor Yves Leterme en voor enkele staatssecretarissen die nu nog ongeduldig braaf op de bank mogen schuiven, zoals minister Q. Hopelijk weet Leterme tegen dan waar de communautaire klepel hangt en hoe hij een communautaire paashaas uit zijn hoed moet toveren.

Onze kwartaalpremier, Verhofstadt wil in zijn regeringsverklaring het vertrouwen herstellen, maar door zijn doorstartregering te vormen met losers doet hij net het omgekeerde. Hij voedt het wantrouwen van de kiezers. Dit is een regering van gebuisden die met de wens van de kiezer op 10 juni geen rekening heeft gehouden.

Ik vraag u, collega's, even te raden van wie het volgende citaat is: "Het negeren van verkiezingsuitslagen, het weigeren van door de kiezer gevraagde koerswijzigingen, het doof blijven voor zijn 'signalen', levert de burger het bewijs, dat niet zijn stem belangrijk is, maar de interne regels en de eigen logica van het politieke bedrijf". Het is van onze kwartaalpremier Guy Verhofstadt.

Open VLD, MR en PS verloren op 10 juni samen 13 zetels.  Open VLD met Verhofstadt was recordhouder met een verlies van 220.000 kiezers en 7 zetels. Voeg daarbij dat Yves Leterme tweemaal gebuisd is als formateur en al aan zijn derde zittijd toe is. Geen enkele scholier krijgt in dit land zoveel herkansingen.

  Verhofstadt wil het vertrouwen herstellen, maar zijn doorstartregering hangt aaneen met mensen die de laatste maanden niets anders hebben gedaan dan tegen elkaar veto's uitspreken.

"Nooit met de socialisten" riepen de MR en de Open VLD in koor, vandaag bezet de Parti Socialiste samen met gewezen vakbondsmensen alle sociale belangrijke departementen, van gezondheidszorg tot pensioenen en sociale zaken. Het sociaal beleid is dus rooms-rood in plaats van oranje-blauw. Links werd door de kiezer in coma geklopt en wordt nu door de liberalen nieuw leven ingeblazen.

Voor de open VLD, na de SP-a, de absolute verliezers  van de vorige verkiezingen is deelnemen altijd belangrijker dan winnen. De laatste acht jaar in het kielzog van de PS zijn daar het mooiste bewijs van. Als het VLD-triumviraat tevreden is moet de rest volgen. Of om het in de sfeer van Kerstmis te zeggen: Als Melchior, Caspar en Balthazar aan de kerstdis mogen aanschuiven moet het voetvolk maar applaudisseren. De wil van de kiezer en de gewone burger is maar bijzaak. Daarom wil ik u een tweede citaat van onze kwartaalpremier uit zijn burgermanifesten niet weerhouden. "We moeten de politiek aan de burger teruggeven. Er is opnieuw nood aan een politieke beweging, die tot in het merg gehecht is aan de stelling:  de democratie is er voor de burger, door de burger en van de burger."

"Nooit stappen wij in een regering zonder splitsing van BHV en nooit stappen wij in een regering zonder grote staatshervorming", klonk de stoere taal van de CD&V. Vandaag mag Yves Leterme zijn derde herexamen beginnen met een conclaaf van 12 apostelen, in de hoop dat ze op drie maanden tijd het communautaire licht zullen zien. Het is niet de eerste keer in de katholieke geschiedenis dat de haan driemaal kraait, het behoort tot de Christelijke traditie.

Maar wie de functie van de os en de ezel in de kerstal mag uitoefenen is ongetwijfeld de NVA. Ze mogen aan de kant staan en de bonte coalitie beademen en opwarmen met slaafs stemgedrag ten dienste van hun kartelpartner, de CD&V. Mijnheer Dewever, u bent gestrikt, letterlijk en figuurlijk. Ik kan enkel uw partijgenoot, minister Geert Bourgois gelijk geven als hij zegt dat dit een postjesregering is. De postjes zijn verdeeld, België nog lang niet.

Beste NVA'ers, eventjes doordenken en vooral doorrekenen. Deze regering heeft een francofone meerderheid, met 6 Vlaamse ministers tegen 7 franstalige en een communautaire aseksuele premier. Deze coalitie bestaat uit twee Vlaamse partijen en drie Waalse en ze is gesteund door 53 Franstalige parlementsleden en amper 48 Nederlandstalige.  Bonne Chance

Mijnheer Dewever, U voedt het dier dat u vóór de verkiezingen beloofde te slachten: een paars gekloond schaap met 5 poten, twee rechter en drie linker poten omdat het absoluut niet zou stappen in een rechtse richting. U steunt een regering met de PS voor wie machtsdeelname levensnoodzakelijk is om haar cliëntelisme te kunnen voortzetten. Zeg me niet dat u enkel steun verleent vanaf de zijlijn, zonder op het veld te staan. Dit is een Tsjevenargument. Ook wie op de reservebank zit, speelt in dezelfde ploeg. Je mag meetrainen,maar niet meesjotten, laat staan doelpunten scoren.

Wij zijn voorstander van een grote staatshervorming. Niet alleen om de financiering van onze welvaartstaat te kunnen blijven waarborgen, maar vooral om onze maatschappelijke problemen beter te kunnen aanpakken. Vlaanderen wordt door Paars al jaren centrumlinks bestuurd, terwijl de Vlamingen een rechts beleid willen. Dit hebben de verkiezingen van 10 juni nogmaals bewezen. Paars is weggestemd omdat het regeerde tegen het buikgevoel van de rechtgeaarde Vlaming in. Paars is weggestemd wegens een falend justitie- en migrantenbeleid. Paars is weggestemd wegens een falend mobiliteits- en een pamperend werkgelegenheidsbeleid. Het enige antwoord van onze zogenaamde toppolitici op dit weggestemd beleid is een voortzetting van ditzelfde paars, aangevuld met enkele syndicale delegeés uit de Christelijke zuilen en een wazig tienpunten-programma dat kan meedingen in de discipline "open deuren intrappen".

Dat is aan het miniprogramma goed te merken. De naam van een regeerakkoord is dit niet waardig. Als de begroting moet sluiten in 2008, dan zal er 2,5 miljard, misschien 3 miljard extra nodig zijn. Maar dat belet de ministers ad interim niet de mensen voor te liegen, en ze te beloven dat de uitkeringen zullen worden opgetrokken. En ze liegen nog meer als ze beloven dat de lasten worden verlaagd voor de laagste lonen. Ik denk dat die ministers in de vermenigvuldiging van de broden en van de vissen zijn gaan geloven, om in het jargon van kerst en Pasen te blijven. Maar meneer Verhofstadt, die vermenigvuldiging van de broden, dat  was een mirakel, een bovennatuurlijk fenomeen, geen begrotingsmaatregel.

Laten we aannemen dat ze de lasten op de laagste lonen nog verminderen, dan is dat zelfs  geen echte verdienste. Door de belastingdrift van de paarse regeringen zijn de lonen in België op 1 na het meest belast van gans Europa. Met 49,7% overheidsbeslag op de laagste lonen zijn we volgens de OESO zelfs recordhouder in die categorie. Als er aan dit record iets wordt gedaan, dan is dat geen prestatie meer, maar het wegwerken van een schande.

Als Verhofstadt III dan toch iets wil doen, dan kan hij die lasten beter voor iedereen wat milderen, dan zullen de mensen zelf over hun geld beschikken, en kopen wat ze willen. Dat de overheid daarvoor wat minder slokop moet zijn, dringt bij de liberalen in dat kabinet nog altijd niet door, nochtans staat het uitgebreid in hun ideologische propaganda.

Men zou beter wat minder hypocriet doen over de inhoud van het woord koopkracht. Verhofstadt III gaat de olieprijzen op de wereldmarkt eventjes onder handen nemen. Of de prijs van de grondstoffen voor voedsel. Er wordt bijvoorbeeld minder graan verbouwd omdat de landbouw zich meer toelegt op de teelt voor bio-brandstoffen. Zuivelproducten verdwijnen door de markt van vraag en aanbod richting China. Maar dat zal Verhofstadt III es veranderen. Wie gelooft die mensen nog? Verlaag de belastingen, zodat de mensen hun koopkracht kunnen verhogen. Dit is de economische logica.

Acht jaar Paars beleid heeft de monopoliepositie van Electrabel en Suez op de energiemarkt nog versterkt, waardoor de elektriciteitsprijzen uit de pan swingen. Paars stond erbij en keek ernaar in ruil voor de betaling van het stookoliefactuur van Freya Vandenbossche, een aalmoes. Er staat niets in het interim-akkoord over het al of niet openhouden van de kerncentrales. Nochtans een noodzaak om zowel de elektriciteitsprijzen als de CO2-uitstoot te verminderen. Of blijft het een stille uitnodiging voor de Vlaamse socialisten om alsnog toe te treden.

Het eerste dossier dat u nochtans zal mogen aanpakken is weer een zaak die de Walen nauw aan het hart ligt. Het gaat om de bijkomende emissierechten die Arcelor-Mittal van de Waalse regering eist om twee hoogovens in Wallonië open te houden. De Waalse Regering waar meneer Magnette net vertrokken is, heeft daar natuurlijk geen geld voor. Ad Interim komt men hier naar de federale kluizen kijken. We zullen zien wie het wint; de Kyoto-aanhangers of de travaillisten tegen wil en dank. We zullen het dossier van Arcelor-Mittal met aandacht volgen, meneer Magnette. En mag ik een suggestie doen? Het zou misschien eenvoudiger zijn om de kerncentrales langer open te houden. Ik weet dat uw voorganger, meneer Verwilghen, daar werk wilde van maken. Maar stel u voor dat hij nu weer tienduizenden euro's heeft uitbesteed om te bestuderen hoe we kunnen afgeraken van de dwaze paarsgroene beslissing om de centrales te sluiten.

De werkloosheid staat ook op de agenda van het interimbureau. In 1999 was de strijd tegen de werkloosheidsval het hoofdthema van de verkiezingen. Acht jaar hebben de rode en blauwe ministers in de paarse kabinetten gehad om hier iets aan te doen. Maar die werkloosheidsval is vandaag groter dan ooit. Er is nog altijd een schrijnend verschil tussen het aantal werklozen in Brussel, Wallonië en Vlaanderen. Acht jaar knaagt men al aan hetzelfde been, maar zonder resultaat, omdat de juiste maatregelen in de werkloosheid niet kunnen genomen worden door gebrek aan regionalisering van de materie.

Het is nu zelfs erger. De PS heeft in deze regering de volledige controle verworven over alle cruciale geldbronnen, richting zuiden; de controle over elke post die met pensioenen, uitkeringen en sociale zekerheid te maken heeft. Met dank aan Guy Verhofstadt en Yves Leterme.

Het interimbureau zal ook werk maken van mobiliteit. Acht jaar heeft paars rode ministers geleverd voor alles wat rijdt, spoort of vliegt. Ze hebben ervoor gezorgd dat we met z'n allen stil staan. Het enige antwoord van het interimbureau is een nieuw te onderhandelen beheersovereenkomst met de NMBS. Ondertussen zullen de containers van het Deurganckdok in Antwerpen vermoedelijk worden weggevoerd met de Belbus en het fileprobleem zal zoals gebruikelijk weggewerkt worden met een flitspaal en een gratis busabonnement. Wie gelooft die mensen nog?

Collega's, deze regering is geen politiek huwelijk, zelfs geen verstandshuwelijk. Het is hoogstens een schijnhuwelijk en dat loopt altijd op een catastrofe uit door wederzijds bedrog en achterdocht.

Een oude rode politieke krokodil zei over deze bonte coalitie dat het een fanfare is van honger en dorst. Als het al een fanfare is, collega's, dan speelt ze het geluid van kettingzagen. En als ze al dorst heeft, dan is het de dorst naar macht.

Voor mij persoonlijk is deze coalitie eerder een slangenkuil van marketing, perceptie en public relations. Een signaal aan het buitenland dat de Belgische Titanic nog drijft en een vehikel om tijd te kopen voor Yves Leterme.

In deze tijden van vrede en wederzijdse wensen wil ik eindigen met een hoopgevend kerstverhaal. U weet mijnheer Leterme, dat op 25 augustus 1830 in de Muntschouwburg de Stomme van Portici werd opgevoerd, een opera van Daniël Auber op een libretto van August Eugène Scribe. Het eigenaardige van deze opera is dat de hoofdfiguur stom is en geen enkele noot zingt. De opera werd opgevoerd ter gelegenheid van de 59ste verjaardag van Koning Willem I van Oranje.

 

 

Op een bepaald moment slaat de vlam in de pan als er een aria wordt gezongen op de tonen van de Marseillaise.

Amour sacré de la patrie,

Rends nous l'audace et la fierté,

A mon Pays je dois la vie,

Il me devra sa liberté.

Het zingen van de Marseillaise heeft al een keer geleid tot de splitsing van ons land. Waarschijnlijk was de spraakverwarring van Yves Leterme met de Brabançonne eerder een voorteken dan een vergissing.

 

Jean-Marie Dedecker

Fractievoorzitter LDD