Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Jan Vandenbussche over de splitsing van B-H-V

29/04/2010 17:00 - Opinie

"Het land in rep en roer, crisis nummer zoveel staat voor de deur. Iedereen had de laatste weken en maanden door dat het probleem B-H-V zo snel mogelijk van de baan moest. Ook verschillende Franstalige politici waren zich daar terdege van bewust." Waar liep het finaal mis? Jan Vandenbussche van Lijst Dedecker geeft zijn visie.

Er zit nog steeds één grote kink in de kabel: het Franstalig Belang. Geen Belgisch belang, geen Vlaams belang, geen economisch belang, geen sociaal belang, maar wel een electoraal Franstalig belang.

Meer nog dan bij de Vlaamse partijen, die nochtans meer spelers tellen, speelt bij onze zuiderburen de onderlinge concurrentie. Die concurrentiestrijd is moordend omdat er in Franstalig België, in tegenstelling tot in Vlaanderen, telkens dezelfde vier partijen spelen voor de knikkers (PS, MR-FDF, Ecolo, CDH). En iedere keer is de inzet voor iedereen: deelname aan de macht. No time for losers .

Aangezien corruptie- en andere schandalen niet doorslaggevend lijken te zijn voor het kiesgedrag daar, is het Franstalig Belang dan ook meer en meer de electorale waardemeter bij uitstek geworden voor winst bij verkiezingen en deelname aan de verschillende regeringen (Waals, Franse Gemeenschap, Brussels, federaal). Alle vier de partijen werpen zich op als de behoeder van de rechten van de Franstaligen. Niet alleen in Wallo­nië en Brussel, maar 'uit principe' ook in de Vlaamse rand rond Brussel.

Alleen al deze 'interne' electorale wedijver, op smaak gebracht met een saus van semi-eensgezindheid, maakt elke constructieve onderhandeling met Vlaanderen over zowat elk thema bijna onmogelijk. Asiel, migratie, werk, bevoegdheden - en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Meer aan de hand
In de zaak rond Brussel-Halle-Vilvoor­de is het Franstalig Belang voor de ene nog net iets groter dan voor de andere.

Daar waar PS, CDH en Ecolo gewoon meehuilen met de wolven ("On vous défend tous!" , weet u wel), is er voor het FDF (en a fortiori ook voor kartelpartner MR) veel meer aan de hand. Het kernprobleem van B-H-V bestaat er namelijk vooral in dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde het de Franstalige partijen in Brussel toelaat lijsten uit hun taalgebied (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest) voor te leggen aan kiezers uit een deel van het Nederlandse taalgebied, meer bepaald de 35 gemeenten uit het administratieve arrondissement Halle-Vilvoorde.

Zolang B-H-V niet gesplitst is, kunnen de Franstalige partijen aan de Franstalige inwoners van de Vlaamse rand het gevoel blijven geven dat ze deel blijven uitmaken van de Franse Gemeenschap, dat ze politiek vertegenwoordigd worden door Franstalig Brussel, dat ze geen verantwoording moeten afleggen aan de Vlaamse politici, en dat ze zich niet al te veel hoeven in te spannen om de streek- en bestuurstaal (het Nederlands) te leren.

Franstalige Brusselse politici (een niet-onbelangrijke nuance) ronselen met deze retoriek aardig wat stemmen bij de faciliteiten- tifosi , stemmen die vanzelfsprekend van groot belang zijn voor het electoraal-politieke gewicht van de betreffende (Brusselse) politici. En laat het nu toevallig dan ook nog eens zo zijn dat de Franstalige stemmen in Halle-Vilvoorde voor een groot stuk in het vangnet terechtkomen van het FDF van jawel, Olivier Maingain...

Union des Francophones
Wat u zeker moet weten: niets belet het FDF of andere Franstalige partijen om na de splitsing op te komen in de Vlaamse rand en lijsten in te dienen (zie Chris­tian Van Eyken van Union des Franco­phones, 'Vlaams' volksvertegenwoordiger in het Vlaams parlement). Dat is een democratisch recht. Máár in dat geval zullen Maingain of de andere Brusselse kopstukken natuurlijk niet meer op kop van die lijst kunnen staan.

Het is zo dat bijna alle Franstalige kopstukken-lijsttrekkers voor de kieskring B-H-V zelf in Brussel wonen. Al deze kopstukken verliezen dus een pak van hun stemmenpotentieel, waardoor meteen ook hun politieke gewicht een verplichte vermageringskuur ondergaat. Bij de Vlaamse partijen, die traditio­neel sterker staan in Vlaanderen, is dat a contrario niet het geval. Zo kwam er bij de laatste federale verkiezingen van 2007 maar één Vlaams-Brusselse volksvertegenwoordiger in het halfrond: Tinne Van der Straeten, lijsttrekster voor Groen!

Precies daarom is Maingain ook steeds de luidst blaffende hond, vanuit Brussel of Bordeaux. Voor Maingain, die zelf in Brussel gedomicilieerd is, betekent de splitsing dat hij al zijn (voorkeur)stemmen in Halle-Vilvoorde verliest. Maingain zou als Brusselaar na de splitsing alleen nog een beroep kunnen doen op de stem van de Brusselaar. Met een eerder geringe stembusuitslag van het FDF in Brussel mag u dit dan ook gerust beschouwen als een politiek doodvonnis op het nationale toneel.

Journalist Steven Samyn vatte het in De Standaard van 28 oktober 2009 eenvoudig samen: "De kans dat de Fransdolle vleugel binnen MR akkoord gaat met een evenwichtig compromis over B-H-V, is zo goed als onbestaande. De Vlaamse rand rond Brussel is niet alleen een stemmenreservoir voor het FDF, het is hun handelsfonds." Dat is de nagel op de kop.

De machtshonger van de Franstalige Brusselse politici wordt aan de eigen achterban handig vertaald als een eensgezind 'Franstalig belang' tegen het zogenaamde Vlaamse extremisme, separatisme en flamingantisme.

In Wallonië en Franstalig Brussel ligt de burger niet wakker van de splitsing, wel van een bewust georkestreerde angstpsychose. Van de splitsing liggen alleen hun politieke leiders wakker. Niet in het Franstalig belang, maar enkel en alleen in hun eigen belang.

(c) Brussel Deze week