Persberichten

" Haast in zijn eentje haalde Jean-Marie  Dedecker 6,5 procent van de stemmen bij de federale verkiezingen. Nu moet hij LDD zien uit te bouwen tot een echte rechts-liberale partij."

De Standaard besteedt in de zaterdagkrant ettelijke artikels aan het fenomeen LDD. Hierna het hoofdartikel

Half mei 2007. De verkiezingscampagne bereikt een hoogtepunt. Het is een strijd tussen de kopstukken Verhofstadt, Leterme en Vande Lanotte geworden. Vlaams Belang komt amper aan bod. Lijst  Dedecker lijkt al helemaal afwezig in de campagne. Nadat hij bij Open VLD aan de deur was gezet, na zijn korte relatie met de N-VA en vruchteloze gesprekken met Vlaams Belang heeft de ex-judocoach besloten op eigen kracht naar de kiezer te stappen. Hij heeft daarvoor een kiesvereniging opgericht, Cassandra vzw, maar van een echte partij is nog geen sprake. Hoogstens van een populair 'recht voor de raap' boegbeeld, een beknopt rechts-liberaal economisch programma onder de noemer Gezond Verstand en een groepje basismilitanten met een ondraaglijk licht soortelijk gewicht. We zijn op reportage in Oostende, de thuisbasis van  Dedecker, waar slechts enkele militanten openlijk voor hun LDD-lidmaatschap uitkomen. Het is een bont allegaartje, verenigd door hun afkeer van het socialisme en nog meer van Johan Vande Lanotte, en door hun bewondering voor de figuur van Jean-Marie  Dedecker. Ze noemen zich recht voor de raap en hun discours is sterk gemarineerd in een racistisch sausje. Kortom, niet meteen het soort personen waarop je een salonfähige nieuwe partij uitbouwt. (DSW, 12 mei) Maar wie aandachtig luisterde in de betere horecazaken, de jeugdcafés en zelfs het ACW-huis De Volksbond, merkte toen al dat de sympathie voor Jean-Marie  Dedecker veel breder was. Er werd geklaagd over de betutteling door paars, waarbij men verwees naar de tabakswet of de snelheidsbeperkingen op de snelweg; over de verzorgingsstaat, die opkomt voor steuntrekkers en gepensioneerden, maar niets doet voor zelfstandigen en tweeverdieners; over het lakse optreden tegen profiteurs, criminelen en illegalen. En Jean-Marie  Dedecker: die durfde tenminste te zeggen wat de mensen dachten.

Ontgoocheld

Rond diezelfde periode ging Jurgen Verstrepen naar het jaarlijkse maatjesfestival van de Antwerpse Rotary bij het Middelheimpark. Verstrepen had Vlaams Belang verlaten om met  Dedecker in zee te gaan, maar aan de vooravond van de verkiezingen had hij weinig vertrouwen in de goede afloop. 'Maar die zakenlui en middenstanders van de Rotary verzekerden me dat we gerust mochten zijn van zeker één zetel', vertelt hij, 'De boodschap van  Dedecker sprak hun wel aan. En de Open VLD van Verhofstadt had hen ontgoocheld. De belastingverlaging, meer loon naar werken: er was bijzonder weinig in huis gekomen van het liberale programma, vonden ze.' Zelf was Verstrepen ontgoocheld in Vlaams Belang. Hij was in 2004 als onafhankelijke op hun lijst gaan staan, op vraag van Annemans en Dewinter, die een verruimingsoperatie wilden doorvoeren. 'Met mensen als ik wilde het Vlaams Blok van zijn rauwe imago af.' Verstrepen vertelt dat hij van opvattingen eigenlijk liberaal was en al heel jong een lidkaart van de PVV-jongeren had. 'Ik geloofde in het liberalisme van de Burgermanifesten. Maar naarmate de VLD langer regeerde, verloor ik mijn geloof in de partij.' Net zo had Verstrepen zijn geloof in de verruiming van Vlaams Belang verloren. 'Ik kreeg steevast te horen:'Gij zijt gene blokker.' De Vlaams-nationalisten verweten me dat ik De Vlaamse Leeuw niet kon zingen, de ultrakatholieken vonden me te progressief, de racisten vonden me te tolerant voor Abdel die in Borgerhout is geboren. Ik raakte geïsoleerd, Vlaams Belang radicaliseerde weer en de VLD schoof steeds meer naar links op. Maar er was geen alternatief. Tot Jean-Marie  Dedecker met een eigen lijst begon.' 10 juni maakte duidelijk dat Lijst  Dedecker tegen alle verwachtingen in een gat in de politieke markt had gevonden, dat deels werd verbeeld door het duo  Dedecker-Verstrepen. Met ex-VLD'ers die kozen voor donkerblauwe economische recepten, en ex-Vlaams Belangers die de radicale retoriek zonder uitzicht op beleidsdeelname beu waren. Maar vooral, zo constateerden professor Peter Van Aelst en zijn collega's van de Universiteit Antwerpen, bleek Lijst  Dedecker voor veel kiezers de nieuwe anti-establishmentpartij bij uitstek te zijn. Meer nog zelfs dan Vlaams Belang, dat na 20 jaar in het parlement toch een beetje tot het politieke meubilair begint te behoren. 'Opmerkelijk is dat onze panelleden die van plan waren Vlaams Belang voor Lijst  Dedecker in te ruilen, nog iets cynischer staan ten opzichte van de politiek dan degenen die Vlaams Belang trouw blijven', zegt Peter Van Aelst daarover.

 

Bedrijfsmatig

Maar  Dedecker wil meer zijn dan een anti-establishmentpartij, zegt hij zelf. De zes verkozenen op 10 juni openden daarvoor de mogelijkheden: financieel, inhoudelijk en organisatorisch. Ivan Sabbe, een West-Vlaamse ondernemer die hier Lidl uit de grond stampte en momenteel zaken doet in commercieel vastgoed in Oost-Europa, bood zijn vriend  Dedecker aan om de partij te organiseren en te structureren. 'Op bedrijfsmatige leest. Eerst werken we een duidelijk en helder concept uit, dat de militanten moeten onderschrijven én kennen. Op basis daarvan bouwen we de partij uit volgens het klassieke model van lokale en provinciale afdelingen.' Momenteel zijn de vijf provincies bemand, zijn er vijftien regio's bemand en telt LDD 10 à 12 lokale afdelingen per provincie. Sabbe heeft net als  Dedecker een VLD-verleden. Hij was twaalf jaar gemeenteraadslid en voorzitter van de lokale afdeling, en was met Jaak Gabriëls nauw betrokken bij de voorbereiding van het sociaaleconomische deel van het stichtingscongres van de VLD. Eind '93 stapte Sabbe uit de actieve politiek om zich voltijds met het Lidl-project bezig te houden. Sinds eind december 2006 staat hij in nauw contact met  Dedecker over de te volgen weg. Momenteel is hij medevoorzitter van de partij en daarmee een van de weinige ondernemers die zich zo openlijk achter LDD scharen. 'Maar ik kan u verzekeren dat nog wel meer grote ondernemers  Dedecker met veel interesse volgen, steunen en inhoudelijk voeden. Ze doen dat in stilte, omdat de Belgisch ziekte er onder meer toe leidt dat ondernemers veel te afhankelijk zijn van politieke regelingen en subsidies om zich politiek te outen.' Lijst  Dedecker beschikt nu over zo'n 1 miljoen euro aan partijfinanciering. Daarmee wordt een spaarpot aangelegd voor de volgende verkiezingen, worden kantoren gehuurd in het UCO-gebouw in Gent en worden zeven medewerkers betaald die zich bezighouden met de ledenadministratie, het secretariaatswerk, de financiën, de marketing en de communicatie. De persoonlijke medewerkers waar elk parlementslid recht op heeft en die door het parlement worden betaald, heeft Lijst  Dedecker samengebracht in een studiecel van acht voltijdse krachten, die het programma verder moeten uitwerken. Die studiecel wordt op zijn beurt gevoed door de denktank Cassandra, onder leiding van Boudewijn Bouckaert. Bouckaert vertelt dat naast mensen uit de praktijk of belangengroepen ook verschillende academici van liberale signatuur en met een economische, fiscale of juridische achtergrond de werkgroepen bevolken. Maar net als de ondernemers hoeden ook deze professoren zich ervoor om dat met naam en toenaam te doen.

Schutkring

Er ligt duidelijk nog een schutkring rond Lijst  Dedecker, maar tegelijk maken winnaars snel vrienden. Toch zeker aan de basis. Het ledenaantal van Lijst  Dedecker staat momenteel op 4.900. Onder hen bevinden zich zo'n 70 gemeenteraadsleden. Om de haverklap pakt de partij uit met nieuwe mandatarissen die van VLD of Vlaams Belang zijn overgestapt. Een nauwkeuriger kijk op hun achtergrond leert echter dat achter bijna elke overstap een individueel verhaal van conflict met de oude partij of partijgenoten schuilt. 'Het zijn ruziezoekers, gefrustreerden of opportunisten', luidt dan de reactie van VLD, SP.A of Vlaams Belang op elk 'overlopen'. Waarop LDD antwoordt dat net de rechts-liberale rechtlijnigheid van wie overstapt, tot die ruzie heeft geleid. Feit is dat het politieke gewicht van veel mandatarissen niet groot is. Bij de verkozen parlementsleden is politieke ervaring of vakkennis minimaal. 'Maar ze hebben elk hun kwaliteiten', zegt  Dedecker over zijn verkozenen. 'Geef ze de kans om zich in te werken. We zullen ze goed vormen en begeleiden.' Bouckaert erkent dat er nog verder gewerkt moet worden aan 'een bekwaam middenkader van ervaren, creatief, loyaal en lokaal geëngageerd personeel politiek personeel'. Gevraagd naar andere gevaren voor Lijst  Dedecker, wijst Boudewijn Bouckaert op interne tweedracht, maar veel meer nog op het risico dat een cordon sanitaire rond de partij gelegd wordt. 'Vandaar dat ik er bij  Dedecker op aangedrongen heb een Vlaamse brief aan de koning te schrijven. Het kan niet zijn dat de koning door de voorzitter van LDD niet uit te nodigen op consultatie, het signaal geeft dat LDD er in het democratische spel niet bij hoort.' Tot een soortgelijke conclusie komen ook Van Aelst van de Universiteit Antwerpen: 'Het zou bijzonder onverstandig zijn om een cordon sanitaire te leggen rond LDD net nu de kans bestaat dat de verbitterde en uitgesloten Vlaams Belangkiezers via Lijst  Dedecker weer meer aansluiting vinden bij de Vlaamse politiek.'

© 2007 Corelio