Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Europese soloslim in Kopenhagen dodelijk voor Vlaamse jobs

01/12/2009 11:15 - Opinie - Leefmilieu - Europees - Klimaat - Economie

Jean-Marie Dedecker en Derk Jan Eppink vinden het klimaatpakket dat Europa torst economisch onhoudbaar en nefast, met name voor de chemiesector.

In een opiniestuk in De Tijd stellen ze convenanten met de industrie voor.

(...)

De milieuconferentie van Kopenhagen baart een muis. De Europese Unie legde de industrie strenge emissienormen op om een globale gidsrol te spelen. Maandenlang deden politiek en media aan collectieve brainwashing: iedereen moest beseffen dat in Kopenhagen de wereld zou worden gered.

Maar de conferentie verschraalt tot een ecokermis. De Amerikaanse president, Barack Obama, komt met boterzachte klimaatbeloften naar Kopenhagen en China voert een symboolpolitiek. Daarmee staat de EU alleen, en een Europese Alleingang zou een ramp zijn voor de Vlaamse economie.

Het prijskaartje is gewoon te hoog.

Vanaf 2013 moeten Europese bedrijven meedoen aan een verplicht systeem van emissiehandel om de CO2-uitstoot in 2020 terug te dringen met 20 procent in vergelijking met het basisjaar 1990. De kosten van die strenge emissienormen zouden voor de Belgische industrie in 2020 oplopen tot 16,5 miljard euro, en voor de Europese zelfs tot 400 miljard.

De productiekosten zouden gemiddeld stijgen met 30 procent, maar in sommige sectoren is het nog erger. Volgens de Europese Commissie stijgen de productiekosten van kalksteen met 65,2 procent en die van cement met 45,5 procent.

Die loden last ondermijnt de competitiviteit van de Europese en de Vlaamse industrie, want China, India en de VS doen niet mee.

Obama belooft de CO2-uitstoot in 2020 te reduceren met 17 procent tegenover het basisjaar 2005. In 2005 lag het emissieniveau veel hoger dan in 1990, waardoor de Amerikanen veel meer ruimte hebben.

In 2050 zou de CO2-uitstoot met 83 procent zijn verminderd. Dat klinkt stoer, maar het is een loze belofte: Obama regeert maximaal tot januari 2017. De VS hebben geen verplichtend systeem van emissiehandel.

China belooft 40 procent minder uit te stoten in vergelijking met zijn economische groei. Daarmee houdt China een hoog emissieplafond.

Europa loopt te ver voor de muziek uit. Het grootste slachtoffer zou de Vlaamse chemiesector zijn, die rechtstreeks 64.000 arbeidsplaatsen biedt en daarnaast nog eens 100.000 onrechtstreekse.

De helft van de Vlaamse chemiesector zit in de provincie Antwerpen, dat na het Amerikaanse Houston de grootste concentratie chemiebedrijven ter wereld heeft. 20 procent zit in de Gentse Kanaalzone.

Als die werkgelegenheid wegsmelt wegens het eenzijdige klimaatbeleid van Europa, is dat een sociale ramp voor Vlaanderen. Dat is een veelvoud van een Opel-sluiting.

Wereldschaal

Bovendien zijn de gebreken van het emissiehandelssysteem overbekend. Zelfs de bedenkers in de jaren 60 lieten geregeld weten dat het niet werkt op wereldschaal.

'Ik heb het stelsel ontworpen voor lokale vervuilingsproblemen, maar voor een werking op globale schaal is het te gecompliceerd', zei de 73-jarige Thomas Crocker deze zomer in The Wall Street Journal.

Crocker bedacht de emissiehandel al in 1966 aan de universiteit van Wisconsin.

De groene verdedigers van een emissiehandelssysteem noemden het echter een 'marktconforme oplossing'. De EU nam de filosofie klakkeloos over en zette een handelssysteem op dat vorig jaar een omzet had van 125 miljard euro.

Sommigen dromen dat een emissiehandelssysteem in 2020 een omzet zal hebben van 3 biljoen euro. Maar de praktijk bleek een harde leerschool. De handel in emissies is erg volatiel en werkt alleen in tijden van sterke economische groei als bedrijven die te veel vervuilen worden gedwongen om 'schone lucht' te kopen.

Maar toen in 2008 de economie instortte, zakte ook de emissiehandel in. De prijs voor een ton CO2 daalde van 30 euro naar 8 euro. Intussen zit de prijs rond 13 euro, maar het Internationaal Energie Agentschap (IEA) heeft berekend dat de prijs in 2020 zeker 50 dollar per ton CO2 moet bedragen om een prikkel te zijn voor zware investeringen in milieutechnologie. In 2030 zou de prijs zelfs 110 dollar moeten zijn.

De Europese landen krijgen de komende jaren te maken met een lage, instabiele groei van ongeveer 1 procent want de begrotingstekorten zijn hoog. Overheden moeten bezuinigen. Een lage groei betekent een dode emissiehandel.

Er is geen enkele prikkel voor de dure en duurzame milieu-investeringen.

En dan is er Obama.

Veel Europeanen zien in hem een eigentijdse Jezus Christus en noemen hem de 'redder van Kopenhagen'.

Maar hij is president van de VS en hij heeft zijn ambitieuze klimaatbeleid al in de koelkast gelegd.

Dat is niet verwonderlijk, want het wetsvoorstel Waxman-Markey dat in de VS een emissiehandel wilde invoeren, kwam deze zomer ternauwernood door het Huis van Afgevaardigden met een meerderheid van 219 voor en 212 tegen. Dat is uiterst mager, aangezien de Democraten er een meerderheid van 70 stemmen hebben.

Het resultaat is dat het voorstel geblokkeerd zit in de Senaat, die overigens in 1997 het Kyotoprotokol afwees met 95 stemmen tegen en 0 voor. De Senaat stelt Obama voor de keuze: universele ziekteverzekering of emissiehandel? Zijn prioriteit is duidelijk.

Europa staat nu voor het blok. Het klimaatpakket van eind vorig jaar is economisch onhoudbaar.

Maar wat dan?

Het beste is een serie convenanten met de industrie over beperking van CO2-uitstoot met daarin haalbare doelstellingen in 2020. Die moeten worden vergezeld van fiscale aftrekbaarheid voor milieu-investeringen en een nultarief in de vennootschapsbelasting voor bedrijven die zich volledig richten op onderzoek naar milieuvriendelijke productietechnologieën.

In plaats van luchthandel moet een markt ontstaan voor vergevorderde milieutechnologie, die niet alleen onze lucht schoon houdt maar die ook de basis is voor een hoogtechnologische exportsector.

De EU kan ambitieus blijven, maar moet het geweer van schouder veranderen.

Als zij de soloslim doordrukt, staan tienduizenden Vlamingen uit de chemie- of cementindustrie op straat. Met dank aan een EU, waarvan de politieke elite is bevangen door een bijna religieuze klimaatverdwazing.

© 2009 Mediafin