Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Dimitri De Fauw, paria van de piste

09/11/2009 14:38 - Opinie - Sport - Vlaams

Een nieuw opiniestuk van Jean-Marie Dedecker, naar aanleiding van de dood van Dimitri De Fauw.

"Op 6 november stierf niet de breed uitgesmeerde onschuld van twee tennissers. Een goedlachse explosieve spierbundel had met zijn laatste adem het geloof in zichzelf uitgeblazen. De bobo's van Topsport Vlaanderen, die als een schare witte ridders de dopingwetgeving rigoureus prediken, zijn zelfs niet in staat gebleken aan een spijtoptant een magere boterham en bescherming aan te bieden."

(...)

11 januari 2007 in een achterkeukentje van Café Breugelhof aan Merelbekestation. Het supporterslokaal van Dimitri DeFauw. Tussen bierbakken en biervaten: de helaasheid der dingen.

Een wielrenner, een spijtoptant - verzorger en een gebeten journalist aan een schofel bijzettafeltje. Dimitri De Fauw zou mij zijn waarheid vertellen over zijn wedervaren bij Quickstep, de wielerploeg van Patrick Lefevre en van halfgod Tom Boonen. Zelf was hij een waterdrager, quantité négligeable in de ogen van Fitte, alias Wilfried Peeters, kofnoen van de parketploeg die carrière gemaakt had als meesterknecht omdat hij "het gat" van Museeuw mocht afkuisen.

Het sappige dialect van een Gentse volksjongen behoeft geen voetnoten. Het gesprek verliep hortend en stotend.  Schichtig en angstig voor de omerta, de ongeschreven wet van de zwijgplicht in het peloton. Over doping praat je immers niet, fluisteren is al gevaarlijk.

Langzaam kwam hij los. Hoe Mark Lotz het aan "zijn rekker had" door zichzelf aan de dopinggalg te praten bij een inval van de flikken. Hoe hij zelf met moeite aan de verleiding van het snoepgoed kon weerstaan. Hoe hij zelf werd betrapt op Dafalgan Codeïne en ervan afkwam met een boete van 500 euro. Hij had de dokter niet ingelicht bij de controle over zijn pillengebruik.

Waar heb ik dat nu nog gehoord?

Hoe de kleine coureurs gepakt worden omdat die het geld niet hebben of omdat zij niet beschermd worden door de ploegdokter. Dat IGF (groeihormoon) en kleine dosissen EPO in 2005 de meest gebruikte producten waren in de Quickstep ploeg. Hoe hij samen met Kevin Deweerdt op de kamer lag tijdens de Franco-Belge, en deze laatste een uitbrander kreeg van ploegdokter Yvan De Mol wegens druggebruik, (XTC, Cocaïne) op een uit de hand gelopen BBQ feest bij Boonen thuis met de fuifnummers Kretskens, Max Wan Heeswijk en Kevin Hulsmans.

"Boonen gaat uit en slaat wat in zijn kloten met zijn entourage. Ze gaan dan ergens op trainingsstage en dan beginnen ze het ander spul. Om hen daar terug door te helpen en verder hun grenzen te verleggen".

Hoe er op stage in Benidorm twee renners een "bad trip" deden, dansten met een brandblusapparaat, twee dagen moesten afkicken en bijgewerkt werden met "bruistabletten". Hij noemde man en paard, van verzorger Mollie tot wielrenner Tankink.

Was het niet zo tragisch, dan was het hilarisch. De gedetailleerde realiteit overtrof de fictie.

Niet de dood van Isaac Gonzales, waarmee hij tegen de balustrade van het Gentse Kuipke knalde, tormenteerde hem. Hij had zich bij het noodlot neergelegd. Het knaagde, maar er trof hem geen schuld. Het was een arbeidsongeval.

De hypocrisie van het wielerwereldje frustreerde hem des te meer. Het was "meedoen"  of niet meekunnen. Slikken of prikken om te overleven. Tegen beter weten in geloofde hij dat "het" ook zonder kon.

De journalist gebruikte zijn verhaal, anoniem verweven in een dopingreeks over Patrick Lefevre. Het kwam hem en "Tarzan" De Fauw duur te staan.

De eerste kon zich niet verdedigen tegen het na-ijverig journaille omdat hij zijn bron niet kon en mocht vermelden. Brongeheim is een tweesnijdend zwaard of soms een boemerang.

De tweede werd door het wielermilieu ontmaskerd als pentito die de omerta van het peloton had doorbroken.

Broodroof is dan het maffieus gevolg van de eerlijkheid. Pedaalridders die op doping betrapt worden en hun lippen stijf op elkaar houden, worden na hun schorsingsperiode terug in de armen gesloten.

Wie gepraat en gebiecht heeft krijgt levenslange uitsluiting. De overtreder van de zwijgplicht wordt gedegradeerd tot paria en verklikker. Vernederd tot een hondenbrok door de lynchethiek van het wielermilieu. De Siciliaanse subcultuur voor pentiti onder pedalerende hypochonders.

Allen samen tegen de boze buitenwereld, met de handen op de onderbuik, beschermd door een journalistieke kaste die braaf meeneuriet op het valse ritme van de pedaalslag. Mee-eters van andermans succes en doodgravers van de zwakken.

Dimitri kreeg nergens nog onderdak in een wielerploeg. De guillotine voor een profrenner was opgetrokken.

Ik ging nog samen met hem - na advies van ex-sportminister Anciaux - bij topsportmanager Ivo Van Aken om hem onderdak te bieden bij het gesubsidieerde Topsport Vlaanderen. Tot ergernis van de topsportmanager (met fluwelen macht) werd zelfs die bezigheidstherapie aan Defauw niet gegund.

Hij werd uitgespuwd door de baanploeg van de Wielerbond en verbannen uit het peloton naar het circuit van B-ploegen en eliterenners zonder contract. De onderklasse van de wielersport waar de helden in leven worden gehouden door een meewerkende vrouw en door het verkopen van koersen. Waar officiële weddes onder tafel worden terugbetaald aan de broodheer.

Patrick Sercu, de man die in het baanwielrennen beslist over sportief leven en dood, legde de vinger op de juiste wonde: "ik denk dat zijn sportieve carrière hem frustreerde. Hij heeft het niet waargemaakt".

In een wereld met dubbele moraal, verdrinkt de zuiverheid.

Op 6 november stierf niet de breed uitgesmeerde onschuld van twee tennissers. Een goedlachse explosieve spierbundel had met zijn laatste adem het geloof in zichzelf uitgeblazen. De bobo's van Topsport Vlaanderen, die als een schare witte ridders de dopingwetgeving rigoureus prediken zijn zelfs niet in staat aan een spijtoptant een magere boterham en bescherming aan te bieden.

Dr. Kris Goossens, die het dopingdecreet eigenhandig meegeschreven heeft, kwam op TV met een hypocriet gevoel voor melodrama en met waterige ogen verklaren dat Yanina Wickmayer voor de tweede maal de dood van haar moeder beleefde met haar whereabout - schorsing.

Een jankende Xavier Malisse liet zijn tranen de vrije loop. X-man, een tennisser zonder ballen smekend om een vangnet. Hun straf is terecht, maar veel te zwaar. De helft van de schorsingsperiode had ruim volstaan. Ik heb ze mijn neusdoek niet aangereikt. Dimitri's naasten wel.

Rijke tennisyuppies hebben een reizende entourage van knuffelaars. Van trainer tot manager en kinesist. Van boekhouder tot papa en nanny. Men mag toch veronderstellen dat ééntje van die pamperaars zich toch een kwartiertje per week kan vrijmaken om met een muisklik de whereabouts van hun publiekslieveling door te sturen?

Drie overtredingen is een sportief scheepsrecht: game, set and match.

Dimitri De Fauw heeft de match van het leven verloren. Een voetnoot naast de tennisheisa.

Mijn respect voor hem is omgekeerd evenredig. Van zoveel selectieve verontwaardiging kookt mijn testosteronspiegel over.

Amper een paar weken geleden werd Frank Vandenbroucke ten grave gedragen. De hybris van de topsporter wordt aangewakkerd door supporters en "embedded" journalisten die hem in zijn eigen mythe van godenkind doen geloven. De grootste zedenpredikers in de sportjournalistiek zijn vaak de ergste mythologen. De uitwassen van de helden worden weggemoffeld en de slachtoffers verdwijnen langzaam in het collectieve geheugen.

In mijn urne ligt een kleine tape, de zegebloemen van een volksjongen.

(c) Jean Marie Dedecker