Persberichten

Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar gewezen formateur Leterme (CD&V) heeft zijn werkgroep uiteindelijk opgestart. Eerst waren ze met 12, dan met 14 en uiteindelijk met 18, om België weeruit te vinden.  Maar het lijkt nu al een remake van de Eerste Wereldoorlog, met zijn loopgrachten en  oudstrijders, en straks met mostergas? De Franse kanonnen staan alvast gericht op de Vlaamse eisen, omdat de staatshervorming voor hen 'niet hoeft'. Voor de Franstaligen mag Vlaanderen verder opdraaien voor de verspillingen en de steuneconomie van Wallonië. Voor Vlaanderen kan 14-18 dus echt beginnen.

De werkgroep is voor de Vlamingen al onder een slecht gesternte gestart, met een nota van 'oudstrijder' en kwartaalpremier Verhofstadt, die de instellingen terugschiet naar 14-18. Toen al probeerden de Vlamingen zich te ontdoen van het juk van de Franstalige bourgeoisie, toen verstonden de Franstaligen evenmin wat voor nut dat had.

Lijst Dedecker is niet gevraagd op het octopusoverleg, omdat de inktvis met zijn acht poten uit evenwicht zou raken, met een partij met een helder discours. LDD wil alleen meedoen als ze volwaardig meetelt in de discussie.

'Met België als het kan, zonder België als het moet' is anders een bijzonder sterke onderhandelingspositie. Maar welke Vlaamse partij zal die stelling in de pluche zetels van de senaat durven verdedigen? Wie durft aan de Franstalige politici zeggen dat de hun onwil om Vlamingen een eigen bestuur te gunnen, hun zo geliefde België onmogelijk en overbodig zal maken?

Die eenvoudige boodschap is niet doorgedrongen tot de Franstalige onderhandelaars, en zolang moeten de Vlamingen zich geen illusies maken over het resultaat. Het wordt een doodgeboren kind. En dat zou voor Vlaanderen nog het beste scenario kunnen zijn. Want als de onderhandelingen uitmonden op het constitutioneel gedrocht dat Verhofstadt voor ogen heeft, wordt Vlaanderen terug gecatapulteerd naar het België van 100 jaar geleden. De federale kieskring, een taalparitaire Senaat, de 'convergentie' voor fiscale en sociaal-economische maatregelen. Het zijn allemaal diepe valkuilen voor de Vlamingen, waarin ze hun autonomie  voorgoed kunnen opbergen. Moest de Vlaamse kiezer dan nog duidelijker zijn?