Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

De terugkeer van het Gezond Verstand

13/03/2009 07:42 - Opinie - Partij - Politiek

Jean-Marie Dedecker stelt zich in een opiniestuk de vraag hoe we uit deze economische crisis komen.

"Er zijn geen mirakeloplossingen in deze economische crisis en veel hangt af van de economische ontwikkelingen in Amerika. Maar met enig gezond verstand kunnen we zelf wel wat doen in een overlevingsstrategie voor onze economie. Het belangrijkste daarbij is de terugkeer van het Gezond Verstand bij de politieke klasse."

Dat "Gezond Verstand" kan vanaf nu ook gedownload worden. "Van A tot Z". 

(...)

We zijn getroffen door een economische crisis die is geboren in lichtzinnigheid, roekeloosheid en hebzucht.

Miljoenen Amerikanen kregen gratis hypotheken voor grote huizen, op een schaal waarvan Steve Stevaert enkel mocht dromen. Geld leek gratis en de relatie tot werken voor de kost verdween. Tot de huizenmarkt in elkaar stortte en er een domino-effect ontstond die over de hele wereld de banken en het kredietwezen trof. En nu ook elk bedrijf en elke burger bij ons.

Hoe komen we uit deze crisis? Door terug te keren naar de principes van gezond verstand.

Een failliete federale staat

De les van deze crisis is dat er altijd een relatie moet zijn tussen inkomen en werk. In Amerika was die weggevallen. Burgers kochten huizen die ze zich niet konden veroorloven. Ze dachten le beurre et l'argent du beurre te hebben. Dat is onhoudbaar, ook in onze federale staat die vrijwel failliet is omdat iedereen wil consumeren ten koste van de ander.

Het Belgische overheidsbeslag behoort met 48 procent van het bruto nationaal inkomen tot de hoogste in Europa. Voor middeninkomens is het nog erger gesteld: op elke 100 euro loonkost die een werkgever in 2006 betaalde voor een alleenstaande werknemer, werd er 23,3 euro afgehouden aan patronale bijdragen, 10,7 euro aan persoonlijke bijdragen en 21,3 euro via de personenbelasting. Netto hield de alleenstaande werknemer dus 44,6 euro over.De rest gaat naar de fiscus.

Onze loonkostenhandicap ten opzichte van onze buurlanden is intussen opgelopen tot 12 procent. In de periode 2007-2008 verslechterde die zelfs met 2,6 procent. De concurrentiepositie ten opzichte van onze buurlanden is weggezakt. Bedrijven kunnen steeds moeilijker exporteren. Dit betekent steeds minder werk en meer werkloosheid.

Tegelijk is de federale overheid feitelijk failliet, terwijl de deelstaatregeringen goed bij kas zitten en er enorme subsidies worden rondgepompt, met bovenaan het naamkaartje van de goedgevige minister die gul is met geld van de belastingbetaler. Het consumptiefederalisme heeft geleid tot subsidieverslaving. Het is een vicieuze cirkel.

Gezond verstand vereist daarom een debat ten gronde over fiscaliteit en de manier waarop dit land dysfunctioneert. Ondernemen en werken moet beter worden beloond en minder afgeroomd.

Bedrijven worden zwaar getroffen door deze crisis omdat ze naast de loonkostenhandicap ook nog eens worden getroffen door tal van groene belastingen. Ze worden in het verdomhoekje gezet door de groene lobby en moeten ‘betalen'. We zijn bezig de kip met de gouden eieren te slachten.

We leven echter met 6 miljoen mensen op een relatief klein oppervlakte en we moeten werken in een moderne economie. Vlaanderen als openluchtpark lijkt romantisch, maar dat wordt een zone van armoede en verval.

Tijd voor trendbreuk

We moeten de vicieuze cirkel breken. Er is geen revolutie nodig of een opstand, maar een volgehouden trendbreuk. De fiscale druk moet in 5 jaar tijd van 48 naar 40 procent. De loonkostenhandicap moet dalen, de subsidiemolen verminderd en de federale overheid ontvet.

Hoe willen wij dat doen?

Door minder staat en vooral ook een andere staatsvorm.

In Belgie werkt volgens de OESO 17 procent van de beroepsbevolking als ambtenaar. Dat is een bijzonder hoog percentage. In Duitsland, ook een federaal land, is dat 10 procent en in Zwitserland, ook een ingewikkeld land, is dat 7,5 procent. Onze overheidssector is dus kunstmatig groot, terwijl internationale studies bewijzen dat Belgische overheden kunnen functioneren met 66 procent van de huidige middelen.

We kunnen de overheidssector verminderen zonder sociaal bloedbad, door 1 op de 3 ambtenaren die met pensioen gaan niet te vervangen, zoals Nederland en Frankrijk al doen. Als we die trendbreuk volhouden komen we in 2025 op het Europees gemiddelde.

Bedrijven moeten meer fiscale ruimte krijgen en het investeringsklimaat in Vlaanderen aantrekkelijk maken. Daarom pleiten we voor een vlaktaks van 19 procent in de vennootschapsbelasting, waarbij de subsidiemolen (behalve onderzoek en ontwikkeling) wordt afgeschaft.

Ondernemers worden geconfronteerd met een ingewikkeld belastingsysteem en kunnen alleen wat geld terugharken via een al even ingewikkeld subsidiesysteem. Vlaamse bedrijven moeten hun weg zoeken in een stelsel met 120 soorten subsidies. Ondernemers moeten ondernemen en niet de hele dag papieren invullen; met aan de ene kant een belastingadviseur en aan de andere kant een subsidioloog.

Een vlaktaks voor ondernemingen is de grootste administratieve vereenvoudiging ooit en geeft ondernemers de kans hun bedrijf uit te bouwen.

Het Belgische belastingsysteem is een ongekende doolhof. In 2000 had een belastingbrief 349 rubrieken. Toenmalig premier Verhofstadt beloofde vereenvoudiging. In 2008 hadden we er 628!

Staatshervorming

Deze trendbreuk kan niet zonder dat de dysfunctionerende federale staat grondig wordt hervormd. De nood is hoog. Als deze recessie lang duurt en diep is, is de kans heel groot dat de federale staat die niet meer overleeft.

Belgie gaat failliet en mag desnoods aankloppen bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) om met de hoed in de hand nog wat geld te vragen. Maar het IMF zal snel zien dat de federale staat een bodemloze put is.

Daarom moet Vlaanderen alle economische en fiscale instrumenten voor een eigen beleid hebben om de eigen concurrentiepositie in de wereldeconomie te redden.

Als door Franstalige halsstarrigheid de federale staat financieel wordt geruineerd, geeft dat de PS niet het recht ook de Vlaamse economie nog eens om zeep te helpen. Als het aan de PS had gelegen zou de KBC nu niet meer bestaan. Dat is kennelijk de dank voor jarenlange subsidiering van Wallonie.

Daarom moet de financiële verantwoordelijkheid daar liggen waar het beleid wordt gemaakt en het geld uitgegeven. Vlaanderen moet zelf fiscale instrumenten hebben en Wallonië moet zijn eigen broek leren ophouden. Waalse leiders hebben hun regio gecorrumpeerd met subsidie-afhankelijkheid.

Als dit dysfunctionerend Belgie nog een kans heeft, kan dat alleen als een confederatie. Het is nu een federatie die niets federeert. Integendeel, het geld is op en de regering ruziet.

Uitgavenexplosie

Gezond verstand zegt ook dat we meer moeten doen tegen de crisis dan nu. Veel politici beseffen niet dat het crisis is en gaan door met hun spelletjes in de Wetstraat die langzamerhand lijkt op een ruimteschip, ver van de realiteit verwijderd.

We zouden natuurlijk veel verder hebben gestaan als de regeringen-Verhofstadt (200-2008) tijdens de vette jaren wat zouden hebben gespaard voor de magere jaren. Verhofstadt kwam echter in die periode met een uitgavenexplosie (zonder rentelasten) van 40 miljard euro, terwijl hij overschotten had kunnen boeken.

Het feit dat we nu nergens staan in een anti-crisisbeleid komt omdat Verhofstadt de begrotingsreserves heeft verbruikt. We staan met de rug tegen de muur omdat Verhofstadt de subsidiepomp in de hoogste versnelling zette.

Fiscale hervorming

Moeten we de crisis bestrijden met meer subsidies? Dat is nu precies het instrument dat ons in de put bracht: hoge belastingen, hoge schulden, een te grote overheid en potverteren. Daarom moeten we de crisis aangrijpen om het fiscale spoor te volgen: lagere lasten, een kleinere overheid, minder subsidies en financiële responsabilisering.

We kunnen bedrijven direct meer soelaas bieden met bijvoorbeeld de afschaffing van de onroerende voorheffing en de versnelde afschrijving van investeringen. Ook gemeenten moeten eens kijken naar de lasten die zij opleggen, zoals belastingen op drijfkracht en oppervlakte. Gemeenten die bedrijven willen behouden moeten zelf leren de tering naar de nering te zetten.

Het verschil tussen arbeiders en bedienden is totaal achterhaald. Een bloemenschikker is bediende maar een artisanale meubelmaker een arbeider.
Bedrijven moeten ook de mogelijkheid hebben voor tijdelijke werkloosheid van bedienden.

Gezond Verstand 

Al deze maatregelen zijn een eerste aanzet in de trendbreuk naar een lagere fiscale druk en meer ruimte voor ondernemen, banen scheppen en welvaart creeren.
Er zijn geen mirakeloplossingen in deze economische crisis en veel hangt af van de economische ontwikkelingen in Amerika. Maar met enig gezond verstand kunnen we zelf wel wat doen in een overlevingsstrategie voor onze economie.

Het belangrijkste daarbij is de terugkeer van gezond verstand bij de politieke klasse.

© Jean-Marie Dedecker

Dat "Gezond Verstand" kan vanaf nu gedownload worden. "Van A tot Z". Zie hier