Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

De syndicale baronnen (De Morgen, 21 februari 2012)

23/02/2012 18:50 - Opinie

ls Rudy De Leeuw, voorzitter van het ABVV, een slogan zoekt voor een algemene staking dan adviseer ik hem: de aan(deel)houder wint. Na de derde staking sinds het recente aantreden van de federale regering richt hij zich naar de spreuk: de aanhouder wint. Maar De Leeuw heeft een beter alternatief voor zichzelf: de aandeelhouder wint. Het systeem dat hij bestrijdt op straat, melkt hij achter de gesloten deuren.

In deze krant (DM 4/2) schetste hij, in gesprek met Hugo Camps, een zelfbeeld van een bewogen, onbaatzuchtige strijder voor sociale gerechtigheid die ingaat tegen de 'financiële baronnen'. Hij refereerde aan de pioniers van de vakbeweging, de textielarbeiders en drukkers. De geest van priester Daens uit Aalst is nooit ver weg om het eigen bestaansrecht te beklemtonen. "Ik ben een fetisjist van rechtvaardigheid", aldus De Leeuw. Bij zulke interviews vraag je je altijd af hoe het staat met de 'syndicale baronnen' anno 2012. Zelden volgde op het sociale zelfbeeld zo snel de zelfontmaskering als bij De Leeuw. In Aalst staat niet alleen het standbeeld van Daens, maar huist ook de vennootschap van De Leeuw die gebruik had gemaakt van de notionele intrestaftrek die hij publiekelijk had bestreden. Hij predikt de aanhoudende strijd tegen het kapitalisme, maar praktiseert het winststreven van aandeelhouders. Kortom: in zijn hart is De Leeuw een kapitalist. Mijn oprechte felicitaties. De Leeuw hekelt de 'financiële baronnen', maar hoe functioneert de syndicale baronie? Een bank, van welke aard dan ook, heeft een rechtspersoonlijkheid en kan voor de rechter ter verantwoording worden geroepen. Maar vakbonden hebben geen rechtspersoonlijkheid. Gedupeerden van vakbondsacties kunnen die niet ter verantwoording roepen, tenzij zij ultiem alle vakbondsleden dagvaarden. In de praktijk blijft een zelfstandige die schade ondervindt met de gebakken peren zitten. Soms gijzelen vakbondsactivisten directieleden, ongestraft. Waar is de rechtsstaat? Toen de KB Lux-affaire aan het licht kwam, kregen Belgische spaarders die geld in Luxemburg hadden gedeponeerd de fiscus aan hun broek. Ze moesten alsnog flink betalen. Maar toen in 2000 bleek dat het ACV 25 miljoen euro op een Luxemburgse rekening had staan en de interesten niet had aangegeven aan de fiscus, ging de vakbond vrijuit. Vakbondsbazen - zo vlijtig in bestrijding van 'fiscale en sociale fraude' - bleken onaantastbaar. Waar is de vakbondsdemocratie? Banken hebben raden van bestuur en aandeelhouders. Het systeem functioneert niet optimaal, zoals Dexia liet zien. Leden van een raad van bestuur zijn onvoldoende alert en aandeelhouders denken dat de bank een pinautomaat is. Vandaar Europese regelgeving voor meer transparantie. Maar vakbonden zijn evenmin transparant. Ze hebben automatisch zitting in tal van sociale zekerheidsorganen, terwijl hun leden niet eens inzage hebben in de begroting. Een syndicale oligarchie regeert, maar namens wie? Namens zichzelf. Syndicale baronnen zijn intussen 'door begeerte aangeraakt'. Ze hebben een bovenmodaal salaris (waar is de bepleite inkomensnivellering?), rijden in auto met chauffeur (waarom geen openbaar vervoer?) en cumuleren zelf mandaten, terwijl ze de mandatencultuur in het bedrijfsleven hekelen. De Leeuw is de syndicale drievuldigheid: sp.a-partijbureaulid, vicevoorzitter van de Nationale Arbeidsraad, lid van de Regentraad van de Nationale Bank en bestuurder van het Zilverfonds. Het totaalinkomen van een bankier is bekend, maar waarin de schreeuw van De Leeuw geldelijk resulteert is onbekend. In de VS woedt een interessante discussie over vakbondsmacht. Onlangs werd Indiana de 23ste 'recht op werk-staat' waarin vakbondsmacht - vooral sterk in de publieke sector - wordt beperkt: vakbondslidmaatschap is niet verplicht en in geval van stakingen mogen werkwilligen niet worden gehinderd. In het Amerikaanse Congres ontmoette ik onlangs Republikeins afgevaardigde Joe Wilson uit het conservatieve South Carolina, een 'recht op werk-staat'. Hij zei: "Wat fijn dat er in mijn staat een Belgisch bedrijf is." Ik dacht dat het om een chocoladefabriek ging. Maar nee, het ging om Fabrique Nationale, de Waalse wapenfabrikant, voor 100 procent in handen van het Waals Gewest. FN koos voor een 'recht op werk-staat' en niet voor een vakbondsstaat als New York of Illinois. De Waalse regering en de Waalse vakbond staan FN in de VS toe wat thuis een taboe is, zoniet 'asociaal'. Het is hypocrisie in het kwadraat, verborgen achter het koorgezang van de Internationale. Syndicale baronnen misbruiken de geest van priester Daens. Ze lijken meer op de fabrieksbazen, ten tijde van Daens.

© 2012 De Persgroep Publishing