Persberichten

Dinsdag is in De Standaard een opiniestuk verschenen van Boudewijn Bouckaert en Piet Deslé, voor de Cassandra denktank, over de opportuniteit om een federale kieskring in te voeren: De federale kieskring: Het paard van Troje.  De onverkorte versie van het artikel staat hieronder.   

Het paard van Troje

 

Het zal geen toeval zijn dat Open VLD minister van Binnenlandse Zaken Dewael vorig weekend zijn pleidooi voor een federale kieskring heeft herhaald (Vrije Tribune DS  dd 27.10.07). Dat was kort nadat zowel de N-VA, en zijn kielzog de CD&V het idee van zo'n kieskring hadden afgewezen. Dat binnen de CD&V de nationale zwaargewichten zoals Dehaene en H. Van Rompuy het idee van een federale kieskring steunen, had toen niet kunnen beletten dat de partij van formateur Leterme haar kartelpartner is gevolgd. Maar hoe lang nog? Tot het feest van de Koning?

België wankelde even

Het zou ook een prachtig, maar logisch cadeau zijn voor Albert II, die zijn landgenoten meer en meer uit elkaar ziet groeien, zo snel zelfs dat woorden als scheiding en boedelbeschrijving niet meer taboe zijn. Hij zal het de RTBF wellicht nooit vergeven dat ze in al hun lichtzinnigheid een science fiction hebben gemaakt over de splitsing van het land. Het was spelen met lucifers, maar ze zetten wel het hele Belgische Huis in lichterlaaie. Zowel Franstaligen als Vlamingen zagen plots heel concreet hoe 'living apart together' er uit kon zien. Dat betekende ondermeer dat de onderlinge  onderhoudsplicht bespreekbaar kon zijn, dat  veel van die inefficiënte, want tweetalige instellingen niet meer hoeven, en vooral, dat er ruimte vrij komt om opgelucht adem te halen, elk in zijn eigen taal, met zijn eigen publieke opinie, met zijn eigen aard en eigen prioriteiten.

De verhelderende bliksemflits van de RTBF -uitzending is verrassend snel opgepikt door de Vlaamse politici, en uiteindelijk door de Vlaamse kiezer, die op 10 juni overduidelijk heeft gestemd voor partijen, die dat Belgisch model op zijn minst willen minimaliseren, laat staan laten verdampen.

En daar zat die vorst dan, bij het vuil gezet aan de achterdeur van zijn eigen paleis. Geen wonder dat de hele Belgische machine even sputterde, al was het niet voor lang. Kranten zoals Le Soir en De Standaard bleken bereid om in de restauratie een rol te spelen. Zelfs commerciële televisies gingen Waals-Vlaamse duootjes aan, en kregen van de Vorst meteen felicitaties. En dan kwamen de vlaggetjes, de dure reclamecampagnes in de straten van Brussel en Vlaams-Brabant: Belgium Needs You, met net geen Albert of Filip in de rol van Uncle Sam.

Het tegenoffensief

En nu komen de trouwe vazallen op het politieke toneel met zwaar geschut. Dat Didier Reynders het eerste schot geeft in een Vlaamse krant, om de federale kieskring 'voor te stellen', verbaast niemand. Dat Open VLD, met Patrick Dewael in 2de linie voor munitie heeft gezorgd bewijst de Belgicistische alliantie, voor wie er zou aan twijfelen. De agenda van Open VLD is altijd zeer driekleurig geweest, en zal nooit veranderen.

Maar wat Open VLD blijkbaar onderschat, is dat de geesten zijn veranderd, en de opiniepeilingen blijven het maar bevestigen. Wie nu voor het status quo pleit, zoals de Franstaligen in koor staan te zingen, boycot elke vooruitgang in ons staatsbestel, waar Vlaanderen zo op aandringt. Wie voor een federale kieskring pleit, zet een reuzenstap in de geschiedenis terug en haalt voor de Vlamingen het Paard van Troje binnen.

 

Het paard van Troje

Naast de veel geopperde bezwaren tegen een federale kieskring (een vergroting van de afstand burger-politiek; kanselierachtige verkiezingen; als ze federaal zijn waarom dan Vlaams-Franstalige quota?) moet gezegd worden dat het voorstel de kar voor het paard spant. De belangrijkste vraag in onze communautaire verhoudingen is die de bevoegdheidsverdeling: wat houden we federaal, wat schuiven we toe aan de deelstaten. Pas daarna kan gekeken worden of het federale  (of confederale) niveau voldoende substantie biedt om er een federale kieskring aan te besteden.

Gelet op de samenstelling van de Pavia-groep, die het idee weer lanceerde, is het vermoeden groot dat de officiële bedoeling, nl. de democratische efficiëntie te verhogen, niet klopt met de ware, maar verborgen agenda van de groep, nl. de kieswetgeving manipuleren om de bevoegdheidsverdeling in unitaristische zin te beïnvloeden.

Want het spreekt vanzelf dat een federale kieskring het Belgisch 'gevoel' zal opwekken. Zo'n kieskring staat er garant voor dat populaire Franstalige politici tot in Knokke hun stemmen kunnen halen. Daarmee wordt het probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde niet opgelost, het wordt het op nationale schaal uitvergroot! Een federale kieskring, van Aarlen tot in Turnhout, holt alle kieswetten uit, alle verworvenheden van de taalwetgeving, en wat zouden de Franstaligen zich dan nog zorgen maken over faciliteiten in de Rand van Brussel? De taalgrens verschuift gewoon tot aan de Noordzee en de Nederlandse grens. En natuurlijk zullen enkele Vlaamse politieke tenoren, die de slippen van het Koningshuis blijven dragen, ook kunnen scoren in de Ardennen. Maar wat is de gewone Vlaming daarmee gebaat?

La Belgique à papa

De enige zekerheid die de Vlaming 'in ruil' krijgt is dat er in de Kamer een sterke unitaire vleugel bijkomt, die elke regionalisering van bevoegdheden zal tegenwerken. Het zit ingebakken in het perverse idee van de federale kieskring zelf: wie bijvoorbeeld opkomt voor  een meer zelfstandig Vlaanderen, verliest in die 'nationale' poll meteen de helft van zijn kiezerspotentieel. En ofwel blijven die politici hun principes trouw en verliezen ze elke kans, ofwel gaan ze zich unitair profileren.  en wèg de zelfstandigheid voor de deelstaten, wèg het gezond verstand dat ieder voor eigen wanbeleid moet opdraaien, wèg de fiscale autonomie, wèg de resoluties van het Vlaamse Parlement.

Het invoeren van een federale kieskring is eigenlijk de natte droom van elke Belgicist, en als die nu verkocht wordt als het 'lepeltje suiker', dat 'de pil' van de splitsing van B-H-V doet verteren, worden de Vlamingen als nooit voorheen belazerd. Om in de beeldspraak van De Wever te blijven: een lepeltje suiker in een kopje koffie kan smaak geven. Maar een lepeltje suiker in een benzinetank kan een hele machine naar de bliksem helpen. De federale kieskring, is, hoe onschuldig hij er uit mag zien, een paard van Troje.  Als de Vlaamse politici in deze list trappen, is het feest uit voor Vlaanderen. Voeg er dan gewone enkele grendels en sloten bovenop, en de Franstaligen hoeven nooit ofte nimmer nog een duimbreed toe te geven aan de verzuchtingen van de Vlamingen. Die blijven voor eeuwig gevangen in het Belgische patroon van denken, met zijn machtige PS- staat in het zuiden, een franskiljonse bourgeoisie die Brussel bestuurt, en een Vlaamse politieke meerderheid die alles ondergaat.

Het is afwachten of het kartel van CD&V en N-VA aan de lokroep van de macht kan weerstaan. Maar als de 'prijs' voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde ook maar eventjes naar een federale kieskring zweemt, weten de Vlaming hoe laat het is. Dat hij zich dan niet verbaast over de talloze tricolores die zullen wapperen, nu van Lommel tot Oostende, of over zogenoemde 'Vlamingen' die weer kunnen juichen van 'Vive La Belgique à papa', en français, bien-sûr.

Boudewijn Bouckaert

Piet Deslé

Namens Cassandra-Denktank Lijst Dedecker