Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Interviews

“Als je met de mensen in de straat praat, merk je dat de meesten het eens zijn met de boodschap van LDD.”

23/02/2010 15:25 - Interview

Ondervoorzitster Anne De Baetzelier (45) spreekt in Dag Allemaal over de 'groeipijnen' van LDD en beaamt dat veel dingen beter kunnen.

'We zullen blijven roepen en brullen,' zegt ze. 'Maar het is óók noodzakelijk om te praten, te informeren, te overleggen. LDD wil bewijzen dat het op die twee fronten sterk staat.'

(....)

'De wereld is in beweging. Wil Vlaanderen verzekerd blijven van welvaart, dan zal het moeten investeren. In z'n economie. In de toekomst. In het onderwijs.'

Anne De Baetzelier is bloedernstig wanneer ze het over haar nieuwe passie heeft. Jarenlang was ze vooral bezig met televisie maken. Maar sinds ze zich aansloot bij LDD, draaien de meest van haar dagen rond politiek, en meer bepaald het onderwijsdossier.

Hoe verslavend is het?

Behoorlijk, moet ik toegeven. Ik ben sowieso nogal een vastbijter. Als ik ergens mijn tanden in zet, laat ik niet snel los. Maar politiek gaat nog een stuk verder, merk ik. Dat is als een virus, dat je bekruipt en zich onder je huid nestelt.

Van bij het begin wilde je vooral met onderwijs bezig zijn. Omdat je zelf kinderen hebt?

Waarschijnlijk, hé. Een thema moet je raken, en als ouder ben je toch erg bezig met de toekomst van je kinderen. Dus, ja, het onderwijs boeit me omdat ik zelf moeder ben. Omdat ik zie dat het anders en beter kan.

 We werden jarenlang geroemd om ons onderwijs.Waarom nu niet meer dan?

Vlaanderen heeft nog steeds een sterke internationale reputatie als het over de hogere opleidingen gaat. Onze hogescholen en universiteiten lokken studenten uit de hele wereld. Maar de uitbouw van die hogere studierichtingen ging ten koste van het beroeps- en technisch onderwijs. Een vakopleiding is ineens minderwaardig geworden. Maar waarom? Allemaal hebben we een bakker,een loodgieter of een garagist nodig. Terwijl ook de bedrijfswereld schreeuwt om geschoolde arbeiders.

Aanleiding om een heus onderwijscongres te organiseren. Je eerste grote wapenfeit als LDD- militante.

Het doet me plezier dat ik meteen zoveel bijval vond bij de onderwijsnetten, bij UNIZO, de gemeenschappen, de VDAB, enzovoort. Allen zijn ze het erover eens dat er een nauwere samenwerking moet komen tussen de bedrijfswereld en de opleidingsstructuren voor vaklui in ons land.

Maar dat is toch niets nieuws onder de zon?

Nee, maar niemand dééd iets. Iedereen voelde wel hoe handenarbeid aan gewicht verloor in ons onderwijsnet. Ook welke impact dat had op de samenleving. In de metaalindustrie, bijvoorbeeld, moet men al langer een beroep doen op buitenlandse werkkrachten. Het tekort aan vaklui is echt schrijnend.

Misschien omdat ouders hun kinderen liever in een kantoorjob zien?

Dat is waar, ja. Ondanks de inspanningen van voormalig minister Frank Vandenbroucke blijven de meeste ouders hun kinderen een zo hoog mogelijke richting uitsturen. Een beroepsafdeling zien ze echt als allerlaatste mogelijkheid. Gek eigenlijk, want wie voor een vak kiest, zal doorgaans sneller werk vinden dan een academicus. Bovendien: wat is er mis aan mankracht en handenarbeid?

Een recente peiling leert dat LDD, mochten er nu verkiezingen zijn, nog amper de kiesdrempel zou halen. Vrees je dan niet dat een congres als dit een slag in het water is? 

Het is juist dat onze boodschap de laatste maanden moeilijk weerklank vond. Terwijl liefst één derde van alle tussenkomsten en vragen in het Vlaams Parlement, inclusief de commissies, van LDD komt. Dat wil toch wat zeggen?

Misschien waren jullie te lang gefocust op politieke schandalen?

Denk je? Maar wat bedoel je dan, in feite? Dat we ons mínder bezig moeten houden met scheefgetrokken situaties aan te klagen? Nee, toch? Het spreekt voor zich dat we ons willen laten horen. Niet alleen op een reactionaire, maar ook op een constructieve manier. Ik stel vast dat er ontzettend hard gewroet wordt binnen onze fractie. Toch worden onze mandatarissen, die zich in hun dossiers inwerken als hing de toekomst van de staat er van af, onophoudend gemarginaliseerd.

Is dat niet frustrerend? Neem nu jezelf: bekend, je stortte je met vuur op de politiek, en toch raakte je niet verkozen.

Door het onderwijscongres voor LDD te organiseren, heb ik bewezen dat je geen mandaat hoeft te hebben om je verdienstelijk te maken. Maar ik kan niet ontkennen dat het wel eens wringt.

Een voorbeeld: de problemen in Brussel. Plots wordt de veiligheid in de Brussedeelgemeenten prioritair. Zelfs voor Groen! en de Vlaamse socialisten. In lange krantenartikels weiden zij uit over oorzaak en oplossingen. Zich opwindend over het onbegrip van de Franstaligen die het geweld afdoen als een 'fait divers'.

Terwijl wij jaren terug al schreeuwden dat het in Anderlecht en omgeving uit de hand dreigt te lopen. Maar hoe reageerde Vlaams links toen? De relletjes waren... jazeker, faits divers. LDD stelde destijds een eenmaking van de politiezone voor maar werd niet gehoord. Nu zeggen de Vlaamse linkse partijen precies hetzelfde en lijkt het wereldnieuws. 

Zowel Open Vld als Vlaams Belang zouden LDD het liefst opslokken, en zo zien verdwijnen.

Ik ben daar nogal gerust in. Vergeet niet dat we heel wat mandatarissen huisvesten die precies zijn weggelopen van Open Vld en Vlaams Belang. Mannen en vrouwen die - geloof me - niet het minste verlangen koesteren om ooit terug te keren.

Afgelopen week bestond LDD exact drie jaar. Da's een partij in de kinderschoenen, hé. Het spreekt vanzelf dat we fouten hebben gemaakt en groeipijnen hebben gehad. We zullen er nog maken, dat kan niet anders. Al wat we moeten doen, is ons blijvend in vraag stellen, onophoudend evalueren, en aanpassen waar nodig.

Ook mensen wippen als het moet?

We moeten eerlijk zijn: we hebben niet altijd de juiste mensen aangetrokken. Een aantal is om de verkeerde redenen bij onze partij terechtgekomen. Ook de andere partijen hebben dat bij hun oprichting ervaren. Maar ik denk dat we een soort van zuivering achter de rug hebben.

Communicatie was wel eens een pijnpunt binnen de partij. Is ook daar aan gewerkt?

Ja, dat was nodig. De beleidslijn van LDD wordt getekend door het afstand nemen van overheidsdiensten. Concreet: we vinden dat we veel te veel belastingen moeten betalen. Om een ambtenarenapparaat in stand te houden dat meer tegenwringt dan het ons land vooruit helpt, bovendien. Als je met de mensen in de straat praat, merk je dat de meesten het daarmee eens zijn. Alleen schenen ze zich er lang niet van bewust dat net dát onze boodschap was.

Sinds kort hebben we 'Focus' opgestart, een ledenblad dat zich ingraaft in politieke thema's, en dat moet voor verandering zorgen. Met andere woorden: af en toe moet je al eens durven roepen en brullen. Maar het is óók noodzakelijk om te praten, te informeren, te overleggen. LDD wil bewijzen dat het op die twee fronten sterk staat.

 

(c) Dag Allemaal / Erik Wellens