Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

Als het verbieden van verbieden verboden wordt

04/02/2009 08:01 - Opinie - Europees

"Een conferentie tegen verboden verbieden is een liberaal en democratisch Europa onwaardig." Dat stelt Luc Rochtus van de studiedienst van Lijst Dedecker.

Aanleiding is de geruisloze verwijdering van de conferentie "World Conference Against Prohibition" uit de gebouwen van het Europees Parlement.

...

Eind januari zou in de gebouwen van het Europees Parlement de eerste "World Conference Against Prohibition" plaatsvinden. De gastheer, Europees Parlementslid Godfrey Bloom van de UK Independence Party, kreeg hiervoor maanden eerder toestemming van het Bureau van het parlement. Het Bureau kwam op de valreep op deze beslissing terug. De organisatoren moesten uitwijken naar een hotel om het evenement alsnog te kunnen laten doorgaan.

Het doel van de conferentie bestond eruit de halve waarheden en hele leugens in het Europese debat over rookverboden de wereld uit te helpen.

Dit was niet naar de zin van de Europese anti-roken lobby die een actieve e-mailcampagne startte om de conferentie te saboteren. De belangengroepering heeft eens te meer haar slag thuisgehaald. Dit gebeurde geruisloos en de bewijzen dat de conferentie ooit gepland was werden uit de computersystemen van het Europees Parlement gewist.

Hadden de organisatoren van de conferentie de anti-rokenbeweging niet actief in het oog gehouden en een alternatieve locatie geboekt, dan zouden alle deelnemers en sprekers voor een gesloten deur hebben gestaan. De vrijheid van meningsuiting en de politieke en wetenschappelijke onafhankelijkheid zijn hier duidelijk in het gedrang.

Een conferentie tegen verboden verbieden is een liberaal en democratisch Europa onwaardig. Het vrije denken lokt altijd de woede uit van dogmatische moralisten. Maar waar een dissidente opinie een delict wordt, klopt de dictatuur aan de deur. Ongebruikelijke, ongangbare en sterk afwijkende meningen verrijken elk debat. Ze zouden met open armen verwelkomd moeten worden en niet verguisd door het totalitaire mantra van de politieke correctheid.

De motivatie voor het verbod op het gebruik van infrastructuur van het Europees Parlement verwijst naar de waardigheid van dat parlement. Maar het is net die waardigheid die door het verbod met de voeten wordt getreden.

In de grondwet van elke Westerse democratie staat de vrijheid van meningsuiting prominent bovenaan. Behoudens waar zij geweld of misdrijven propageert dient deze vrijheid absoluut te zijn.

Het rookverbod met wetenschappelijke argumenten ter discussie stellen is geen misdrijf of geweldpleging. Als het over tabak gaat wordt ‘freedom of speech' probleemloos verkracht met een beetje politiek onfatsoen.

We ontwaken vandaag in een wereld waar een seculiere inquisitie elk meningsverschil in de weg staat. Twijfel over de wijsheid van de dag wordt getypeerd als ‘ontkenning', het eenentwintigste-eeuwse equivalent voor ketterij. Uit het rijk van de historische controverses is het stigmatiseren van de ontkenning overgewaaid naar andere discussieterreinen.

Met name de Holocaust doet dienst als universele morele metafoor ten dienste van specifieke belangen: wie vraagtekens zet bij het broeikaseffect is meteen een klimaatnegationist en van hetzelfde kaliber als een neonazi. De geforceerde verbinding tussen emotioneel geladen kwesties maakt ontkenning tot alom inzetbare blasfemie. Eenmaal gestigmatiseerd wordt ontkenning gemakkelijk gecensureerd.

Bijzonder betreurenswaardig is de mobilisatie van de wetenschap bij het intomen van de vrijheid van meningsuiting. Met verwijzingen naar de wetenschappelijke consensus smoren heersende machten elk debat over roken in de kiem.

Verboden te denken: wetenschap als dienstmaagd van politieke correctheid. Maar het is niet aan het wetenschappelijk establishment om debatten te beëindigen.

Wetenschappelijk onderzoek kan hooguit bewijzen dat er een probleem bestaat. Maar hoe de samenleving die bewijzen interpreteert is een zaak van polemiek en van morele, culturele en politieke factoren.

Karl Popper is niet alleen auteur van het terecht bewierookte "The Open Society and Its Enemies". Hij schreef ook "The Logic of Scientific Discovery".

In dit wetenschapsfilosofisch werk introduceerde hij het principe van de ‘falsifieerbaarheid'. Volgens dit principe is alle menselijke kennis feilbaar.

Fouten bij theorievorming zijn onvermijdelijk. Maar het komt erop aan die fouten achteraf meedogenloos te weerleggen met gegronde argumenten a contrario. Wetenschappelijke theorieën worden gegenereerd om problemen op te lossen die in een bepaalde historisch-culturele context zijn gerezen. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Laten we daarom het onafhankelijke en vrije denken hoog in het vaandel houden en geen enkel onderwerp met bureaucratische interventie en censuur als taboe behandelen. Ook het rookverbod niet.

 

(c) Luc Rochtus

Studiedienst Lijst Dedecker