Het kerstverhaal over de uitwijzing van Kristina naar Armenië is de tragiek van een jarenlang gedoogbeleid van pappen en nat houden. Het is veiliger in Jerevan dan in Molenbeek. Armeniërs worden nagenoeg per definitie teruggestuurd. Dat doet pijn, en kindertranen vertederen. Velen zijn christenen en zijn hier perfect geïntegreerd met hun kinderrijke en leerrijke gezinnen. Het zijn diegenen die de Nederlandse cursussen bevolken, hun kinderen naar de Chiro of de scouts sturen en nooit ontbreken op een ouderavond op school.

Ze zijn ook de slachtoffers van een decennialang verkeerd gelopen en misbruikt regularisatiebeleid. Amper een paar jaar na hun aankomst in ons land, zo'n negen jaar geleden, werd de familie Asatryan al uitgewezen. Letseladvocaten putten echter alle juridische middelen en beroepsmogelijkheden uit. Van art. 9/ter uit de Vreemdelingenwet van 1980 dat medische regularisatie mogelijk maakt (als bijvoorbeeld de geneeskundige middelen in het land van herkomst ontbreken) tot de noodrem van art. 9/bis dat iemand hier mag blijven omdat hij hier al zo lang is dat het onmenselijk is om hem terug te sturen.