Share/Save/BookmarkStuur naar een vriendAfdrukken

Opinies

ACW wringt debat brutaal de nek om

28/07/2009 16:10 - Opinie

Tertio, het christelijke opinieweekblad, maakte onlangs een scherpe analyse van de macht van vakbond en mutualiteit. Het gevolg? Arco, de financiële poot van het ACW, zette onmiddellijk zijn steun en steunabonnementen aan het christelijke opinieblad stop.

Mathias Danneels stelt vast dat het ACW van Berlusconi geen lessen te leren heeft. "De christelijke zuil meent te moeten ingrijpen wanneer redacties een vuist maken."

(...)

Het ACW, de machtige club van Renders en Cortebeeck, heeft van Berlusconi geen lessen te leren. Net zoals de Italiaanse premier hoofdredacteuren en lastige journalisten bij kranten, weekbladen en omroepen ontslaat, meent de christelijke zuil te moeten ingrijpen wanneer redacties een vuist maken, een vuist die de heren Renders, Cortebeeck & Co niet zint.

Waar het over gaat? In haar nummer van 22 april 2009 maakt het christelijke opinieweekblad Tertio een volledige pagina vrij voor een scherpe analyse van de macht van vakbond en mutualiteit.

Het blad meent - volkomen terecht - dat het uit de tijd en inefficiënt is dat vakbonden en mutualiteiten het alleenrecht genieten de belangrijkste speler in het sociale zekerheidscircuit te zijn.

Vakbonden betalen stempelgeld, ziekenfondsen storten doktersbezoeken, pillen en operaties terug en - niet onbelangrijk - ontvangen van de overheid een premie per dossier.

Ook Tertio is er niet achter kunnen komen over hoeveel geld het hier gaat. Het blad vangt net zoals elke journalist die in dit schimmenrijk de tanden heeft gezet domweg bot.

Toch weet, beseft en begrijpt elke belastingbetaler met een beetje gezond verstand dat het met de huidige informaticatechnologie mogelijk moet zijn de burger te bedienen zonder langs verzuilde instellingen te passeren. Hoe meer werklozen, hoe meer centen voor de vakbond: een kind kan de was doen.

Bovendien hebben vakbonden in dit land geen rechtspersoonlijkheid en ontsnappen derhalve aan elke controle, doorlichting en verplichting cijfers en komma's bekend te maken.

In dit land is er geen mens die weet op hoeveel miljoenen euro ACV, ACW, ABVV, FGTB et les autres zitten!

Ook Karel Vinck - die als geen ander de coulissen van de Belgische macht kent - vroeg zich recent hardop af of dit alles nog wel van deze tijd is.

Maar, voegde Vinck er in een adem aan toe: 'Ik besef dat ik de revolutie preek'.

Tertio heeft de 'freedom of speech' en haar journalistieke vastberadenheid duur betaald. Het stuk waarin wordt gesteld dat de overheid de administratie van vakbonden en ziekenfondsen best voor eigen rekening neemt, deed het ACW door het dak vliegen.

Arco, de financiële poot van het ACW, heeft zijn steun en steunabonnementen aan het christelijke opinieblad meteen stopgezet.

Wie de beweging niet langer naar de mond praat, wie de moed heeft om de onderste steen om te draaien, wordt voor het zoeken naar de waarheid niet beloond maar gestraft.

Meer dan ooit is LDD vragende partij om dit fundamentele debat hoog op de politieke agenda te plaatsen.

Vraag rijst evenwel of het federale en bij uitbreiding het Vlaamse parlement voldoende moed en lef heeft om deze (zelf)kritische oefening te maken.

'De beweging' ofte het ACW houdt zowel Van Rompuy II als Peeters II nauwlettend in de gaten en weet zich met Vanackere, Schouppe, Vandeurzen en Leterme van haar macht en invloed in de achterafkamertjes, daar waar de belangrijke beslissingen worden genomen, verzekerd.

Net als de christen-democraten hebben bovendien ook de socialisten weinig zin in een grote schoonmaak in het ondoordringbare woud van vakbond en ziekenkas: conform de 'tsjeven' houdt de socialistische familie aan haar eigen zuil vast.

De groene en rode 'bewegers' zitten dan ook werkelijk overal: adviesraden, ambtenarij, controleorganen, daar waar de centen binnenstromen, daar waar de centen worden uitgegeven, daar waar de centen worden terugbetaald: de lange mars door de instellingen is met rinkelende kassa's bezaaid.

De eens zo voortvarende (Open) VLD, vandaag uitgeteld en vleugellam in de touwen, beloofde twintig jaar terug de NV-Oud-België en haar syndicale en mutualistische steunpilaren op de schop te nemen. Het is er nog altijd niet van gekomen. In ruil voor macht worden liberale ideeën en maatschappelijke idealen het eerst diepgevroren.

Bij vakbonden en mutualiteiten gaan miljarden euro gemeenschapsgeld om. Van enige transparantie is geen sprake. De kramp en woede van het ACW bewijst dat pottenkijkers of andere ideeën in dit debat niet op prijs worden gesteld.

Hebben vakbonden en ziekenfondsen veel te verbergen?

 

(c) Mathias Danneels